DER DIEREN, 
65 
konde. In den oratrek van de borft bemerkte hy twee bloedige punten, en twee an- 
dere witte punten, en in den buik eene fnotterige, wat xoodagtige zelfitandighdd. 
Veertien dagen na de koppeling was het hoofd van de vrugt groot en doorichy. 
nende, de oogen waren uitpuilende, de mond open, het ontwerp der ooren ver- 
toonde zig, de ruggegraar, van een witagtige kleur, was naar het borfïbeen ge- 
kromd, daar kwamen aan weerskanten kleine bloedvaten uit, welker zaktten zig 
op den rug en tot aan de voeten uicilrckten j de twee bloedige punten waren mer- 
kelyk grooter geworden, en vertoonden zig als fchetlen van de holligheden des 
harts. Ter zyde dier twee bloedige punten, zag men twee witte punten, die 
ontwerpen van longen w’arenj in den buik zag men de Ichets van de lever, die 
roodagtig was, en een klein lighaampje , als een draad gedraaid, dat de maag en 
ingewanden aanduidde. Na deze waarneeming is het overige niet dan! eene aan- 
groeijing en ontzwagteling van alle die deden, tot aan den een-en-dertigflen dag, 
warneer het wyfjes konyn, of de zogenaamde voedfter , haare jongen werpt. 
Dit deze proefneemingen befluit de Graaf , dat alle de leveiidbaarende wyt- 
jes eytjes hebben , dat die eytjes vervat zyn in zaadballen , welken hy eijernelten 
noemt , dat zy daarvan niet los kunnen raaken , tenzy ze bevrugt zyn door 
het zaadvogt van het mannetje , en hy zegt , dac men zig bedriegt , tonneer men zegt, 
dat ’er bySe vrouwen en de meisjes dikwils eytjes uit het eijcrnelt los raaken; hy 
fchynt overniigd , dat de eytjes zig nooit van liet eijerneft affeheiden , dan na dat 
zy bevrugt zyn doorbet mannelyk zaadvogt, of liever, door den geeft van dat 
zaadvogt; omdat, zegt hy, de klieragtige zclfftandiglieid, door middel van wel- 
ke de eytjes uit hunne vliesjes te voorfchyn koomen , niet voortgebragt wordt dan 
na eene gemeenfehap, die vrugtbaar ge weeft moet zym. Hy beweert ook, dat 
alle die geenen, die gemeend hebben, eytjes van twee of drie dagen reeds groot 
te zien, zig bedroogen hebben, om dat de eytjes, naarzyne gedagten, langer in 
het eijerneft blyven , fchoon bevrugt zynde, en dat zy, in plaats van aanftondste 
vermeerderen , of te zwellen , daarentegen tienmaal kleiner worden dan zy te vo- 
ren waren, en dat het alleenlyk is , wanneer zy uit de eijerneften in de lyfmoeder 
zyn nedergedaald, dat zy hunne groei beginnen te herneemen. . 
Deze waarneemingen , met die van IJarvev vergelykende, zal men ligtelyk 
bemerken , dat de eerfte en voornaamfte byzonderbeden hem ontlhapt waren , en 
fchoon ’er verfcheiden dwaalingen in de redeneeringen , en verlcheiden fouten iti 
de proefneemingen van De Graaf zyn, heeft egter deze Ontleedkundige, zo 
wel als Mai^pighi, beter gezien dan Harvey; de twee eerften koomen, ten op- 
zigte yan den grond hunner waarneemnigen , vry wel met m.alkandercn overeen, 
en beide verlchillen zy van Harvey. Déze beeft de veranderingen , die in het ei- 
jernert voorvallen , niet bemerkt, hy heeft die kleine balletjes, die het werk der 
voortteeling bevatten , en welken De Graaf eytjes noemt, in de lyfmoeder niet 
gezien ; hy heeft zelfs niet vermoed , dat de vrugt geheel in dit ey konde wezen; 
enichoon deze proefneemingen ons vry naauwkeurig geeven,het geen in den tyd 
van den groei der vrugt gebeurt , leeren zy ons egter niets , noch wegens het oogen- 
blik der bevrugting, noch wegens de eerde ontzwagteling. Schrader, een Hol- 
landfch Geneeskundige die een zeer ruim uittrekzel van het boek van Harvey 
gemaakt heeft, en die^een grooten eerbied hadt voor dezen Ontleedkundigen , 
erkent zelf, dat men zie in verlèheidene zaaken niet op Harvey moet verlaacen, 
IL Deel. ^ I 
/ 
