DER DIEREN. 
?3 
’er egter geen dat zo verre uitkvvam, dat het de gedaante van tepel hadt; zy wa- 
ren allen gelyk aan malkanderen, en zonder klieragtige ftolFe, en de korrelpondee- 
rende trompet was noch gezwollen , noch rood. 
In een klein meisje van vyf jaar vondt hy de zaadballen met hunne blaasjes, 
hunne bloedvaten , hunne vezels, en hunne zenuwen: 
In de zaadballen van eene vrouw van zestig jaaren vondt hy eenige blaasjes, en 
de voetlpooren van de oude kliei-agtige zelfftandigheid , die als zo veele groote 
punten waren , van eene geelbruine en donkere kleur. 
Uit alle deze waamecimngen befluit VALUSNinar, dat het werk der voorttee- 
ling gefchiedc in de zaadballen der vrouw, of van het wyfje, welke zaadballen hy 
(leeds befchouwt als eijemeflen , fchoon hy ’er nooit eytjes in gevonden , en daar- 
entegen beweezen heeft, dat de blaasjes geene eytjes zyn; hy zegt ook, dat het 
niet noodig is , dat het mannelyk zaadvogt in de lyfmoeder koome om het ey te 
bevrugten. Hy onderdek, dat dit ey uitgaat door het tepeltje van het klieragtig 
Ughaam, na dat het in het eijerned is bevrugt geworden; dat het van daar valt in 
de trompet, alwaar het zig niet terdond vad zet; dat het nederdaalt, en allengs 
grooter wordt, en zig eindelyk aan de lyfmoeder liegt. Hy voegt ’er by, dathy 
verzekerd is, dat het ey in de holligheid van het klieragtig lighaam verborgen is," 
en dat het daar is, dat al het werk van de bevriigting gefchiedt; fchoon noch hy 
zelf, noch iemand der Ontleedkundigen , waarin ik egter veel vertrouwen (lelde, 
dat ey immer gezien of gevonden hebben. 
Naar zyne gedagten klimt de geed van het zaadvogt van het mannetje naar 
het eijerned op, doordringt het ey , en geeft debevveeging aan de vrugt, die voor- 
af in dit ey bedaat. In het eijerned van de eerde vrouw waren de eytjes begree- 
pen, die niet flegts alle de kinderen, welke zy heeft voortgebragt, of konde vóórt- 
brengen, in het klein bevatteden, maar ook het geheele menfchelyk geflagt, alle 
haare nakoomelinglchap , tot aan de ophouding van de gantlche foort. En zo 
wy die oneindige ontzwagteling en die allerui’terde kleinheid van Individu’s, in het 
oneindige in malkanderen beflooten, niet begrypen kunnen, is de reden daarvan, 
zegt hy, het gebrek van onzen geed, waarvan wy dagelyks de zwakheid bemer- 
ken. Het is niet minder waar, dat alle Dieren, die gevveed zyn , die zyn, en 
die zullen zyn, te gelyk gefchaapen, en allen in de eerde wyfjes beflooten zyn. 
Hegelykenis der kinderen met hunne ouderen koomt, naar zyn begrip, niet dan van 
de verbeelding der moeder; het vermogen dier verbeelding is zo groot, en heeft 
20 veel invloed op de vrugt, dat zy vlekken, monderagtige figuuren, verplaatflng 
van deelen, buitengewoone uitwaflTen, en aangroeijingen, zo W'Cl als volmaakte 
overeenkomden en gelykeniflen kan voortbrengen. 
Dit Samendelzel der eytjes , waardoor men , gelyk blykt , nergens reden van 
geeft, en ’t welk zo liegt gegrond is, zoude egter de eenpaarige demmen van al- 
le Natuurkundigen hebben vveggedraagen , zo men , in de eerde tyden , dat men 
het wilde vastdcllen, niet een ander Sydema, op de ontdekking der zaaddiertjes 
gegrond, hadt voor den dag gebragt. 
Deze ontdekking, welke men aan Leeuwenhoek en aan Hartsüeker. verfchul- 
digd was, is door Andry, Vallknieui, Bourguet, en verfcheiden anderen 
bevedigd geworden, ik zal berigt geeven van het geen zy gezegd hebben we- 
,gens die zaaddiertjes , welken zy in het zaadvogt van alle niannelvke Dieren ge- 
7/ Dee/. K 
