fSS DE N A T U U R L Y K E HISTORIE 
liCt hoofd of het hart te formeeren, of eenig ander gedeelte, aan de beide in* 
dividu’s eigen, voort te. brengen , tenvyl daar niet meer dan het noodige is om de 
deden der Sexe te formeeren ; de gelyke deelennu, even als de organifche klomp- 
jes die aan de beide individu’s gemeen zyn, kunnen op raalkanderen werken, 
zonder malkanderen in de war te brengen, en zy kunnen verzamelen en zig ver- 
eenigen, als of zy uit het zelfde lighaam uitgetrokken, of de extrakten daarvan, 
waren ; maar de ongelyke deden , gelyk de organifche klompjes der deden , die 
tot de Sexe behooren, kunnen op malkanderen niet werken, noch zig inwendig 
vermengen, omdat zy niet gelyk zyn. Dus zullen deze deden alleen hunne na- 
-ituur zonder vermenging bevvaaren, en zullen zig van zelve de eerlte vaft zetten, 
zonder dat zy noodig hebben van de anderen doordrongen te worden ; gevolgelyk 
züilen de deden, die de Sexe uitmaaken, de eerfte vailgemaakt zyn, en alle de 
anderen, die aan de beide individu’s gemeen zyn, zullen zig vervolgens onver- 
Ichillig en zonder onderfcheid vcftigcn, ’t zy zy tot den man of de vrouw behooren, 
iiet welk een bewerktuigd wezen zal maaken , dat volmaakt naar den vader zal gdy- 
‘ken, zo het mannelyk, en naar de moeder, zo het vrouwelyk, is in die deelen, 
die de Sexe bcpaalen, maar dat naar den eenen of de andere, of naar beiden te- 
.vens , zal gelyken in alle de andere deelen des lighaams. 
Het fchynt my toe, dat men, dit wél vcrftaande, daaruit de oploöing kan haa- 
ien van eene'groote vraag, daar wy iets van gezegd hebben in ’netvyfde Hoofdftuk, 
ter plaatfè, alwaar wy het gevoelen van Aristoteles over de voortteeling hebben 
bygebragt : de vraag namelyk is, „ Waarom yder individu, ’t zy mannelyk 
„ of vrouwelyk ,-zyns gelyken niet alleen voortbrenge” ? Men moet erkennen , gelyk 
ik reeds gezegd heb, dat ’er voor elk, die het onderwerp der voortteeling diep 
genoeg onderzoeken, en zig de moeite geeven zal, om het<geen wy daarvan gezegd 
hebben met aandagtte leezen, geene duifterheid , dan ten opzigt van deze vraag, 
zal overblyven, inzonderheid zo men de Theorie, welke ik ter nederftel, wél 
begrcepen lieeft. En fchoon deze foort van zwaarigheid niet wezendlyk, of aan 
myn Samenftelzel in ’t byzonder eigen, is, Ichoon dezelve algemeen is aan alle vet- 
'klaaringen, welke men over de voortteeling beeft gepoogd, of raogt poogen, te 
Geeven heb ik haar egterniet willen ontveinzen, dewyl de eerfte regel in het on- 
derzoek der waarheid is, dat men ter goeder trouvy met zig zelven tewerke ga. Ik 
moet dan zeggen, dat ik op dit onderwerp , zo lang en zo rypelyk als het zel- 
ve verdient, hebbende acht gegeeven, geloofd heb een antwoord op die vraag ge- 
vonden te hebben, ’t welk ik zal tragten te verklaaren, zonder dat ik .evenwel be- 
weer, dat yder een het zal verftaan. 
Het is voor elk, die het Syftema , ’t welk wy in de vier eerfte Hoofdftukken 
vSftgefteld , en ’t welk wy in de volgende Hoofdftukken door proefneemingen be- 
veftHd, hebben, wél verftaat , ten vollen klaar, dat de hervoortbrenging gefchiedt 
door*^dc vereeniging der organifche klompjes van yder deel des lighaams van het 
dier of van de plant naar eene of meer gemeene bewaarplaatfen te rug gezonden; 
dat dezelfde klompjes, die tot de voeding en ontzwagteling des lighaams dienen, 
•vervolgens voor de hervoortbrenging dienen, en dat de eene en andere door de- 
zelfde ttoffe en door dezelfde wetten gefchiede. Het koorat my voor dat ik deze 
waarheid door zo veele bewysredenen, en door zo yeele facta, beweezen heb, 
.dat het niet wel mogelyk is daar aan te twyffelen. Ik twyffel ’er zelf aiet .aan» 
