19Ö 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
„ Alle dieren, zegt de genoemde Ontleedkundige, haaien, terwvl zv rilHeil 
„ en naapen, hunne leden in en vouwen dezelve, en zoeken eeue evronde en 
„ fiiamgerolde geflaltc , dius fchikken de vrugtjes, die hunnen meeften tvd flaa- 
„ pende doorbrengen, hunne leden ook in die houding, die hun meeft beS 
” zy>'de deze de natuurlykfte en meell: gefchikte voor werkeloosheid” ’ 
• gelyk vvy gezegd hebben, eenen vry fchielyken aanwas 
zwangerheid i zy gaat dus voort te vermeerderen, maar 
gely de groei van het vrugtje vervolgens grooter wordt dan die van de lyfmoe- 
tyden , zoude men kunnen gelooven, dat dezelve 
Ivfen mïf n .bevveegingen maakt en woelt; zy maakt dan inderdaad opvolge- 
nlnfir herhaahngen geweldige poogingan, de moeder voelt ’erdui- 
delyk het indrukzel van. Men bepaalt die fmartelyke aandoeningen en derzelver 
wederkomft op geregelde tyden , wanneer men fpreekt van arbeid en van het baa- 
ien. Hoe meer kcagt de vrugt heeft om de holte van de lyfraoeder te verwv’de- 
ren hoe meer wederftand zy vindt; de natuiirlyke veerkragt van dit deel ftrokt 
om het zelve toe te fluiten, en vermeerdert de weder- of tegen-werkimr van het 
zelve; dus valt d de kragt op den ingang; die ingang is in de laatfte maanden dtr 
zwangerheid reeds allengs vergroot geworden; het hoofd van de vrugt draagt fe- 
dert langen tyd op de randen van deze opening, en ver wydt dezelve door eene 
kraïtKefdS van ^^^t oogenblik der bevalling opent de vrugt, haare eigen 
roodi<T is om zig zelven vereenigende , dien ingang eindelyk zo veeh als 
noodiö ib om zig zelven een doortogt te baanen, en uit de lyfmoeder uit te koo 
Hetgeen ons doet danken, dat die fmarten of weën, welken men door den 
naam van arhidbstekmt, met dan van de verwydine van I' 
der voortkoomen,is, dat die verwyding het zekerft middel is omfe weetL^ Sï 
ween, welken eene zwangere vrouw voelt, inderdaad de ween der baaring zyr)? 
Het gebeurt zeer dik wils, dat de vrouwen in haare zwangerheid zeer leevende 
fmarten ondervinden , dewelke egter die niet zyn, die voor de bevalling moeten 
gaan. Om die vallche weën van de waarc te onderlcheiden raadt van Deventer 
aan den Vroedmeefter, ilithyden ingang der lyfmoeder onderzoeke, en hv ver- 
zekeit, dat, zo het inderdaad egte ween zyn, de verwyding dier opening door 
iVn VTn toeneemen ; en dat integendeel, zo het valfche 
ween zyn, dat is te zeggen , fmarten, die uit eenige andere oorzaak dan die van 
eene aanftaande bevalling voortkoomen, de opening der lyfmoeder zig eer zil 1 u " 
ten dan verwyden, ol ten minften , dat zy niet zal 4ortgaan zig te verwy. 
den. Dus heeft men grond genoeg om te denken, dat deze fmartef niet voorl 
kooraen dan van de geweldige verwyding van deze opening. Het eenigft dat hier 
beleinnierin^ maakt, is dic bcLirtelingfche verandering van ruft en lyden, welke de 
moeder ondervindt^ nadat de eerfte wee over is, verloopt ’er een aanmerkelyke tyd 
somtu emimalia mnia, dum quiescunt domimt, membra fua ut plurimum adducunt ^ 
f congkbatan quasmnf , Ua pariter emhryonis, qui atatem faam 
maxime mmbra fua pofttione ea, qua plasmantur (tanquam naturaliJTtm af 
mxtm vui,um, quietique aptifma) empmunt. HarveY de Generat. ^ - 
