202 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
men, welker aarsgat niet open was, en die daarom geene meerdere hoeveelheid' 
meconium lu de ingewanden hadden. ^ ^ ^ 
Schoon do vrugt niet onmiduelyk aan de lyfmoeder vaft, en alleenlyk met 
kleine uitwendigheden aan derzelvcr omflagen veibonden, is, fchoon ’er geene 
gcmeeiifchap is van het bloed der moeder met dat van de vrugt , fchoon deze in 
versheiden opzigten zo onafhankelyk is van de moeder die het draagt, als het ey 
is van de hen die het broeit, heeft men egter beweerd , dat alles, wat de moeder 
aandeedt, ook aandoening op de, vrugt maakte, en dat de indrukzels van de ee- 
nc op de harfenen der andere werkten. En men heeft aan dezen ingebeelden in- 
vloed de gelykenilfen, de raonfteragtigheden, en inzonderheid de v’ekken, die 
men op het vel ziet, tocgcfcltreeven. ik heb verfcheidene van deze tekenen on* 
derzogt, en ik heb nooit iets bemerkt dan vlekken, die niy voorkwamen door eene 
verwarring in het weefzel van het vel veroorzaakt te zyn ; ydere vlek moet nood- 
wendig eène figatur hebben, die, zo men wil, naar het een of ander zal gelyken. 
IVJaar ik denk, dat de gelykenis, welke men in deze vlekken vindt, meer afhangt 
van de verbeelding van hun, die dezelve zien, dan van die, welke de moeder 
in haaren tyd van zwangerheid heeft gehad. Men heeft het verwoiiderlyke ten de- 
zen opzigte zo verre uitgeftrekt, als het konde gaan. Men heeft niet Üegts be- 
weerd, dat de vrugt wezendlyke vertooningen van de lallen der moeder droeg „ 
maar men heeft zelfs voorgegeeven , dar de vlekken, die de vrugten, by voor- 
beeld kerfen , aarbeijen, moerbeflen, enz., welke de moeder verlangd hadt te ee- 
ten, vertoonden, door eene zonderlinge fympathie van kleurweranderden ; en dat 
derzelver kleur donker wierdt in het jaargetyde, waarin deze vrugten begonden te 
rypen. Met een weinig oplettendheid en minder vooroordeel , zoude men die kleur 
der vlekken van het vel meermaalen hebben kunnen zien veranderen; die veran- 
deringen naaralyk moeten voorvallen, zo dikvyils als de beweeging des bloeds ver- 
fneld worde, en dit uitwerkzel is zeer gemeen in den tyd, waarin de warmte des 
zomers de vmgtcn doet ryp worden. Die vlekken zyn altoos of geel, of rood, of 
zwart; omdat het bloed die verwen of kleuren aan het vel geeft, wanneer het in 
al te grootc hoeveelheid in de vaten, daar het mede doorzaaid is, indringt. Zo 
deze vlekken de belullheid der moeder ten grondflage hebben , waarom hebben zy 
dan ook zo verlcheidene gedaanten en kleuren niet als de voorwerpen dezer lus- 
ten.? Wat zoude men al zonderlinge figu uren te voorlcliyn zien koomen, zo de 
ydele lullen der moeder op het vel van het kind gefclireeven wierden? 
Gelvk onze gewaarwordingen niet gelyken naar de voorwerpen, die dezelve 
voortbrengen, zo is het onmogelyk,^ dat het verlangen, de vrees, de fchrik, dat 
eenige hartstogt in één woord, eenige wezendlyke vertooningen van die zelfde 
voorwerpen konne vóórtbrengen ; en gelyk het kind, ten dezen opzigte, zo onaf* 
hankelyk is van de moeder, die het draagt, als het ey is van de hen, die het 
broeit, zoude ik even gaarn , of even weinig, gelooven, dat de verbeelding van 
eene hen, die een haan den hals ziet omdraaijen, in de eijeren, welken zy alleen- 
lyk verwarmt, kiekens met omgedraaide halzen zal vóórtbrengen , als ik de hillo- 
rie gelooven zoude wegens de kragt der inbeelding van de vrouw, die , eenen mts- 
daadiger ziende rabraaken, een kind met gerabraakte, of ten minften met gebroo* 
kene, armen en beenen ter wereld bragc. 
\ 
