DE NATUURLYKE HISTORIE 
ao4 
de lyfmocder fypelt ; zo dit vogt verbaflerd , zo het zelve met venerifch vergift 
befraetis, vvordr het kind ziek, en krygt wel bepaaldelyk diezelfde ziekte; eiv 
men mag gelooven , dac alle ziekten , die van een gebrek ot bederving der vo^"* 
ten kooraen, van de moeder aan de vrngt rnede gedeeld kunnen worden. Meli 
weet in het byzonder, dat de kinderpokjes zig raedcdeelen, en men heeft niet dan 
al te veel voorbeelden van kinderen, die, van het oogenblik hunner geboorte af, 
de ongelukkige flagtoffers van de ongeregeldheden hunner ouderen zyn. De ve- 
nerifche belineiting taft de ttevigde deelen der beenderen aan , en zy fchynt zelfs 
met meer kragt te werken op, en zig overvloediger te bepaalen rot die deelen , die de 
raeefte ftevigte hebben , welke altoos die zyn , die het midden van de lengte der been- 
deren beflaan, want men weet, dat de beenwording aan dat middelde gedeelte be- 
giiit, dat dit heteerlf hard wordt, en tot been overgaat, voor dat de 'einden eene- 
gelyke beenwording gekreegen hebben. Ik begryp dalialven, dat, zo het kind, 
’t welk hier in aanmerking koomt.in den boezem zyner moeder, gelyk zeer moge- 
lyk is, van deze ziekte is aangetaft geworden , het zeer natuurlyk heeft kunnen 
gebeuren, dat het met beenderen, in derzel ver midden gebroken, ter wereld is ge- 
kooraen, omdat die beenderen inderdaad door het veneriich fraetgift gebrooken 
waren, 
De Engellche ziekte kan ook het zelfde uitwerkzel voortbrengen. Daar is in des 
konings kabinet een geraamte vaneen kind, dat de Engelfche ziekte heeft gehad, 
wiens beenderen van de armen en beenen allen eelt hebben over derzelver lengte. 
Op de befchouwing van dit geraamte kan men niet twyfifelen, of de beenderen van. 
alle vier de ledematen van het kind zyn gebrooken geweeft in den tyd toen de 
moeder het in haaren boezem droeg; welke beenderen zig vervolgens hereenigd 
en deze callus gemaakt hebben. Men zal de anatomilche befchryvinften , en de 
plaat, waarin dit geraamte vertoond wordt, in het derde Deel van° ons Werk 
zien. 
Maar wy hebben ons al lang genoeg opgehouden met een ding, ’t welk dè enkel* 
de ligtgeloovigheid verwonderlyk heeft gemaakt. In weerwil van alle onze rede- 
nen , en in weérwil van de Wysgeerte, zal dit ftuk , gelyk veele 'andere van dien 
aart, voor veele lieden altoos waar blyven. Het vooroordeel , inzonderheid dat 
op het wonderlyke fleunt , zal altoos over de waarheid zegepraalen , en men zou- 
de wel weinig Philofooph moeten zyn om zig daar over te verwonderen. Gelyk men 
dikwils van deze vlekken en tekenen der kinderen in de wereld praat, en gelyk 
algemcene en wysgeerige redenen mindere uitwerking in de wereld hebben, dan een 
vertelzelt je , zo moet men geen ftaat maaken, dat men immer de vrouwen zal kun- 
nen overreeden, dat de tekenen haarer kinderen geene overeenkomft hebben met 
de lullen, welke zy geduurende haare zwangerheid gehad hebben, en welke zy 
niet in ftaat geweeft zyn te voldoen. Zoude men haar egter vóór haare bevalling 
niet kunnen vraagen, welke de luften geweeft zyn, die zy niet hebben kunnen vol- 
doen, en welke, byge volg,. dc tekenen zullen zyn, die haar kind vertoonen zal? 
Ik heb deze vraag zomtyds gedaan, en ik heb de menfehen kwaad gemaakt zon- 
dec lien te overtuigen. 
De tyd der zwangerheid is gewoonlyk negen maanden , dat is te zeggen van 
twee-honderd-vier-en-zeftig, of twee hoiiderd-vyf-en-zeftig' dagen, die tyd is eg- 
%er zomtyd.s langer, en zeer dikwils veel korter. Men weet, dat ’er veele kinde; 
