DE NATUURLYKE HISTORIE 
J2;08 
Na alle deze verklaaringen , en alle deze redenen van twyfiFeling, wel gew.OOgen 
tc hebben, vermoede ik, dat het uitgaan van eene geheel verlchillende oorzaak 
moet afhangen. Het vloeijen der Honden gefchiedr, gelyk men weet, geregeld 
en op bepaalde tyden; fchoon de zwangerheid de vercooning daar van opfehort, 
neemt zy de oorzaak egter niet weg, en fchoon het bloed niet op den gewoonen 
tcrmynverlchynt, moet ’er egter, "bp dien zelfden tyd, eene foort van omwente- 
ling, gelyk aan die, welke vóór de zwangerheid plaats hadt, gefchieden. Dus 
zyn ’er ook verfcheiden vrouwen, welker Itonden inde eerfte maanden haarer zwan- 
gerheid niet geheel ophouden, ik verbeeld my, dat, wanneer eene vrouw ont- 
vangen heeft, de geregelde omwenteling even als te voren gefchiedt; maar dewyl 
delyfmoeder gezwollen is, en raafla en groei gekreegen heeft, zo kunnen de uit- 
werpende kanaalen , als ingeflootener en meer gedrongen zynde dan zy te voren 
waren, zig niet openen noch het bloed uitlaaten, ten zy het zelve met zulk eene 
kragt en in zulk eene grooie hoeveelheid aankoome, dat het zig een doortogt kan 
nia^en in weêrwil van den wederftand, die daar tegen werkt. In dit geval zal 
•het bloed zig vertoonen , zo het in groote hoeveelheid vloeit, zal ’er eene mis- 
vallintr op volgen. De lyfmoeder zal de gedaante herncemen, welke zy te voren 
hadt,'’omdat liet bloed alle de kanaalen , die gefloten waren, weder geopend heb- 
bende, dezelve weder in denzelfden llaat zal doen koomen als zy te voren wa- 
ren. Zo het bloed niet dan een gedeelte dezer buizen overweldigt, zal het werk 
der voomeeling niet verdelgd worden, Ichoon het ^bloed verlchyne, omdat het 
grootft gedeelte der lyfmoeder zig nog in den ftaac bevindt, die noodig is om het 
zelve te doep voortgaan. In dit geval dan za! het bloed verfchynen, en de mis- 
valling zal niet volgen. Dit bloed zal alleenlyk in mindere hoeveelheid zyn dan in 
de gewoone ontlalHugcn. 
Wanneer geheel geen bloed te voorfchynt koomt, gelyk dit hetgewoonflc geval 
is , laat de eerfte raaandelyklche omwenteling niet na van zig te doen bemerken , en 
zi'T door dezelfde fmerten, dezelfde toevallen, te doen voelen daar gelchicdt dan 
van den eerflen tyd af, dat de ftonden ophouden , eene geweldige werking op de 
lyfmoeder, en zo deze werking maar een weinig vermeerderd wordt, zoude zy de 
vi-iigt verdelgen. Men mag zelfs met vry veel grond denken , dat van alle ont- 
vangeni(ren,\iewe]ke inde laatfte dagen vóór de op handen zynde maandelykfche 
ontlading gefchieden, weinige wél flaagen, en dat de werking des bloeds de 
zwakke wortels van zulk een teder ipruitje ligtelyk verdelgt. De onevangeniflen 
daarentegen, die in de eerfte dagen na de ftonden gelchiedcn, zyn die, welke beft 
houden en gelukken; omdat het voortbrengzel van de ontvangenis meer tyds heeft 
om te groeijen, fterker te worden, en wederftand te bieden aan de werking des 
bloeds, en aan de omwenteling, die op den tyd der geregelde ontlafting moet 
voorvallen. 
De vriigt deze eerfte proef ondergaan hebbende, en daar beftand tegen geweeft 
zynde, krygt meer kragt en groei, en is meer in ftaat om de tweede omwenteling, 
die een maand na de eerfte voorvalt, te wederftaan. Dus zyn de misvallingen, 
door het tweede tydperk veroorzaakt, minder gemeen dan die van het eerfte* 
Tn het derde tydperk is het gevaar nog minder groot, en nog minder in het 
vierde en in het vyfde , maar daar is altoos eenig gevaar. Daar kunnen mis- 
iraamen voorvallen, en daar vallen ’er inderdaad voor, in alle de tyden dezer 
\ 
