<210 
0 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
zal zy tot het elfde, en zelfs tot het twaalfde, ty.dperk in de lyfmoeder blyven' , 
dat is te zeggen, zy zal niet voor de tien of elf maanden, gelyk men daar voor^ 
beekien van heeft, geboren worden. 
Dit gevoelen, dat het de maandftonden zyti, die gelegenheid geeven dat de 
bevalling op verfchillende tyden voorvalt, kan beveiligd worden door verfcheiden 
andere redenen, welke ik zal blootleggen. De wyfjes van alle dieren, die geene 
maandllonden hebben, werpen altoos ten naaden by op haaren tyd; daar is nooit 
dan eene ligte verandering in den term van haarc dragt. Men kan derhalven verraoe- 
den, dat die verandering, welke in de vrouwen zo groot is, voortkoomt van de 
werking des bloeds, die zig op aUe tydperken doet voelen. 
Wy hebben gezegd dat de moederkoek niet dan door eenige tepeltjes aan de 
lyfmoeder yaft is; dat ’er geen bloed wordt gevonden noch in deze tepeltjes, noch 
in de (lootjes, daar zy in geplant zyn, en dat, wanneer men haar daar van af- 
fcheidt, het welk ligtelyk en zonder moeite gefebiedt, uit deze kliertjes, en uit 
deze flootjes, niet dan een melkagtig yogt koomt. Hoe koomt het dan nu, dat 
de bevalling ftceds van eene bloeddorting, en zelfs van eene groote bloedilorting, 
eerft van zuiver bloed, vervolgens van bloed met weiagtigedeelen, enz., vermengd, 
gevolgd worde? Dit bloed koomt niet van deaflcheiding van de moederkoek: de 
tepeltjes worden zonder eenige bloedilorting uit de flootjes gehaald , dewyl noch de 
tepeltjes noch de flootjes bloed bevatten. Da bevalling,' die juiil in deze fchei- 
ding beftaat , moet dan ook geen bloed voortbrengen. Mag men dan niet denken , 
dat het mtegendeel de werking des bloeds is , die de bevalling voortbrengt P En 
dit bloed is dat der raaandilonden , ’t welk de vaten, wanneer "de lyfmoeder ledig^ 
is, overmeeueic, en t welk onmiddelyk na de bevalling begint te vloeijen,. ge- 
lyk het vóór de ontvangenis vloeide. j ? 0 
Men weet, dat, in de eerfte tyden der zwangerheid , de zak, die het werk der 
voonteeling bevat, geheel niet aan de Ij^fmoeder vaib is. Men heeft uit de proef- 
ncemingen van De Graaf gezien , dat men, op het kleine bolletje blaazendc, het 
zelve van plaats kan doen veranderen* De aankleeving is zelfs nooit iterk in de 
lyfmoeder der vrouwen , en nauwelyks liegt de moederkoek aan het biiinenfte vlies 
van dit ingewand in de eerfte tyden ; het raakt ’er alleenlyk aan , en is door eene fnot- 
terige zelfflandigheid, diebynagcenen famenliang heelt, daar flegts mede verbon- 
den. Waarom gebeurt het derhalven niet, dat, in de miskraamen van de eerfte 
en tweede maand, dat bolletje, t vvclk nergens aan vaft is, egter nooit dan met 
eene groote Woedilortitig te voorfchynt koomt ? Het is zekerlyk de uitgang van 
dat bolletje met, die deze bloedftorcing veroorzaakt, dewyl het zelve geheel niet 
aan de lyhiiocder vaft vyas. Het is integendeel de werking van dit bloed , dewel- 
ke het bolletje verpligt lilt te gaan: en moet men niet denken, dat dit bloed het 
bloed der niaandflonden is, het welk de kanaalen, waardoor het, vóór de ont- 
vangenis, gewoon was te vloeijen, overweldigende het voortbrengzel daarvan 
vernietigt met zyn gewoonen weg te herneemen ? 
De fmerten der baaring worden voortiaaraelyk door de werking des bloeds ver- 
©orzsakt, want men weet, dat zy ten rainften zo geweldig zyn in de miskraamen 
van twee of drie maanden, als in degewoone bevallingen; en dat ’er vrouwen zyn, 
die op alle tyden, en zonder bevrugt te zyn, zeer leevendige fmerten hebben, 
wanneer de maaaaelykfdie outlafdng op het punt is van te verfchynen, en deze 
