226 
DE NATUURLYKEHISTORIE 
laars, en een foort van tweeflagtige dieren, die eveneens in het water en indeliigt 
leven konden , te maaken. l.-.,. 
De lugt vindt , voor de eerite reiee in de longen van het kind dringende , eenig 
beletzel,^ veroorzaakt door het vogt, ’t welk zig in de longpyp heeft opgehoopt. 
Deze hindernis is grooter of minder groot naar evenredigheid van de lymigheid van 
dit vogt, maar het kind, ter wereld koomende, heft zyn hoofd, dat te voren op 
zyne bodl: nederhing, op, en verlengt door die beweeging de buis van de longe- 
pyp; de lugt vindt, door deze vergrooting, plaats in dit kanaal, dringt het vogt 
naar binnen in de long, en, de pypjes van dit ingewand uitzettende, verdeelt zy de 
ihotterigheid, die zig tegen haaren doortogt flelde, over derzel ver wanden. Het 
overfchot dier vogtigheid is door de vernieuwing der lugt wel haaft verdroogd , 
of zo het kind daar eeiiig ongemak van heeft hoeft het, en emdelyk ontlaft liet 
zig daar van door uitwerping uit den mond, men ziet het daar uit vloeijen, om- 
dat het zwak fchepzel de kragt nog niet heeft ona te Ipuwen. 
Gelyk wy geene geheugenis hebben van iets, dat ons dan gebeurt, zo kunnen 
WY niet veel oordeelen over het gevoel, het welk de indrak der lugt op het nieuw- 
geboren kind maakt; de zugren egter en het gefchrei, ’t welk de kinders op het 
eerfte oogenblilt der aderaing laaten hooren, zyn weinig twyfFelagtige rekenen van 
de fmert, die de werking der lugt hen doet gevoelen. Het kind is inderdaad tot 
op het oogenblik zyner geboorte gewond aan de zagte warmte van een ftil vogt , 
en men mag gelooven, dat de werking eener vloeiftof van verfchillende maatiging 
de tedere vezels van zyn lighaara al te geweldig fchokt ; het fchynt even gevoelig 
voor de hitte en voor de koude te zyn , het zugt , in welk eene gefteldheid het 
gebragt worde, en de fmert fchynt zyne eerfte en eenigfte gewaarwording te zyn. 
De meefte dieren hebben de oogen eenige dagen na de geboorte nog geOooten; 
het kind opent dezelve, zodra het ter wereld koomt, maar zy zyn vaft en doof, 
men ziet daar die febittering niet in , welke zy in het vervolg zullen krygen , nog 
de beweeging, die het zien vergezelt ; het licht egter, waardoor zygetroiftn wor- 
den, fchynt daar indruk op te maaken, naardien de oogappel, die reeds ander- 
half of twee linies middellyn heeft, zig naar een fterker of zwakker licht vernauwt 
ofverwydt, zodat men zoude kunnen denken, dat het zelve daarin reeds rene 
foort van gevoel voortbrengt, maar dat gevoel i_s zeer dof; de jonggeboorne onder- 
fcheidt niets, want zyne oogen, fchoon zy z)g beweegen, veftigen zig op geen 
voorwerp; loet werktuig is nog oavolimaltt; het hoornagtig vlies is nog gerimpeld, 
en miffehien is het net- vlies ook nog te week om de beelden der voorwerpen te ont- 
vangen, en de gewaarwording van een onderfcheiden gezigt te geeven. Het fchynt 
met de andere zintuigen eveneens te zyn; zyhab!>en die vaftigheid nog niet ge- 
kreegen , die voor hunne werkingen noodig is , en wanneer zy 'zelfs tot dien ft wc 
zvngekoomen, verloopt ’er veel tyd, voor dat het kind juifte en volkoomene ge- 
waarwordingen kan hebben. De zintuigen zyn dan eene foort van '^rkruigen, 
daar men moet leeren zig van te bedienen; dat van het gezigt» * 
en het verwonderlykft fcliynt te zyn , is terzelfder tyd het it^’^ft veug en het meed 
begochelende, zyne gewaarwordingen zouden niet dan vallche oorneelen voor^ 
brengen ^ zo zy door het getuigenis van het gevoel niet alle oogenblikken verbeterd 
'.vierden; dit zintuig is het vafte en veiligfte zintuig; het is de toetfteen en de maat- 
fnoer van alle andere zintuigen,- het is het eenigdj ’t welk volftrekt wezeudlyk is 
