23 a DE N A T U U R L Y K E HISTORIE 
gering ook in ftaat om hen het hoofd te fchokicen , en daar eenige wanorde in te 
v/eeg te brengen. 
Vóór dat men de kinders wiegt moet men zeker zyn, dat hun niets ontbreekt; 
en men moet hen nooit zo lang wiegen , dat zy daar door bedwelmd worden. Zo 
men bemerkt, dat zy niet genoeg flaapen, is eene langzaame en eenpaarige bewee- 
ging genoeg , om hen in ftilte te brengen. Men moet hen dan maar zelden bewee- 
gen , Vant zo men hen daar aan gewent, kunnen zy zonder wiegen niet meer flaa- 
pen : om gezond te blyven en wél te groeijen moet hunne flaap natiuirlyk en lang 
zyn, zo zy egter al te veel fliepen, zoude het te dugten zyn, dat hun geftel daar 
by zoude lyden. In dit geval moet men hen uit de wieg neeraen, en door kleine 
beweegingen wakker maaken , hen zagte en aangenaaine geluiden doen hooren, 
hen iets blinkends laaten zien, enz. Het is in dezen ouderdom, dat men de eerfte 
indrukzels der zintuigen krygt , zy zyn ongecwylfeld van meer belang dan men 
denkt voor het overige des levens. 
De oogen der kinderen wenden zig altoos naar den mêefl; verlichten kant van 
de plaats daar zy'zyn, en zo flegts één hunner oogen zig daar op veftigeii kan, 
^ zal het ander, als niet evenveel geoefend wordende, minder fterkte krygen. üra 
dit nadeel voor te koomen moet men de wieg derwyze plaatfeii , dat dezelve aan het 
voeteinde belcheeneti worde , het zy het licht door een venfter of van eene kaars 
koome. In deze plaatfing kunnen de beide oogen des kinds het terzelfder tyd ont- 
vangen , en door eene gelyke oefening eene gelyke fterkte krygen. Zo het een 
der oogen meer fterkte krygt dan het ander, zal het kind fcheel zien, want wy 
hebben elders ^toond , dat de ongelyke fterkte in de oogen de oorzaak van het 
fcheelzien is. \a) 
De voedfler moet aan het kind, ten minften twee maanden lang, vooralle voed- 
zel niets dan de melk haarer borften geevenj zy moeft het zelfs geduurende de der- 
de en de vierde maand niets anders laaten nuttigen , inzonderheid zo zyn geftel 
zwak en teder is. Hoe fterk een kind moge zyn , zoude het gcoote nadeelen kun- 
nen hebben, zo men het, in degeheele eerfte maand, ander voedzel dan het zog 
zyner moeder of minne gave. In Holland, in Italië, in Turkije, en in_ het alge- 
meen in degeheele Levant, geeft men doorgaands den kinderen, een jaar lang, 
niets anders dan de borft; de wilde vrouwen van Kanada zoogen haare kinderen 
tot den ouderdom van vier of vyf , eii zomtyds tot zeven jaaien, In Frankryk zoe- 
ken de vocdfters, dewyl zy geen zog genoeg hebben om haare kinderen volkoo- 
men te voldoen , het zelve te bezuinigen , en geeven hun een pap van meel en melk , 
zelfs van de eerfte dagen hunner geboorte af. Dit voedzel ftilt gewiflelyk hunnen 
honger, maargelyk de maag en ingewanden dezer jonge fchepzels nog pas open, 
en dus nog te zwak zyii , om eene grove en lymagtiga Ipyze te verteeren, lyden 
zy daar van, worden ziek, en fterven zomtyds van die foort van indigeftie. 
De melk van dieren kan het gebrek van vrouwen-melk vervullen. Zo de voed- 
fters in zomraige gevallen gebrek aan zog hadden, of zo ’er uit dat zog eenig na- 
deel voor het land te vreezen ware , zoude men het zelve de pram van eenig dier 
kunnen laaten zuigen, opdat de melk altoos in eene gelykiuaatige en gepafte 
warm- 
{■«) Zie de Mémoiw (ie l'Ac^iimk 4ss Sciences, Ann> 1743» 
