VAN DEN 
M E N S C H. 
Q33 
warmte in des kinds mond koomenj en vooral opdat zyn fpeekzel zig met de 
melk vermengen, en de verreering bevorderen, mogte, gelyk dat door middel 
van het zuigen noodwendig geichiedt, devvyl de Ipieren, die dan in beweeging 
zyn, het Ipeekzel doen uitvJoeijen door de klieren, en andere vaten, te drukker. 
Ik heb eenige boeren gekend , die geene andere voedfters dan ooijen hadden ge- 
had, en die al zo fterk waren als andere boeren. 
Na twee' of drie maanden , wanneer het kind wat meer kragten heeft gekreegen , 
begint men het zelve wat fleviger voedzelte gecven. Men kookt dan voor hetzelve 
eene pap van meel en melk; dit is eene foort van brood, ’t welk zyn maag allengs 
fchikt om gewoon brood, en andere voedzels, die het in ’c vervolg moet eeten 
te lecren verteeren. * 
Oni tot hergebruik van ftevig voedzel te koomen, vermeerdert men allengs de 
vaftheid der vloeibaare voedzels; dus geeft men aan het kind, nadat het de gemel- 
de pap vvdl heeft leereii verteeren , brood in een gepaft vogt geweekt. De kinders 
zyn, in het eerfte jaar van hunnen leeftyd, onbekwaam om de voedzels te kauwen 
en te vermaalen; de tanden ontbreeken hun , zy hebben daar nog (leges hetlpruit- 
je van, hetwelk in zulke weeke kakebeenen ingewikkeld is, dac hunne flauwe we- 
derftand geene uitwerking op valle ftolFen zoude doen. Men ziet zekere voed- 
fters, inzonderheid onder het gemeene volk, die het voedzel kauwen, om het • 
vervolgens aan haare kinderen te doen doorflikken : voor dat wy dit gebruik beoor- 
deden, zo laat ons alle denkbeelden van walging affeheiden , en laat ons wél voor 
oogen houden, dat de kinders daar in dien leeftyd geen indruk van kunnen hebbenj 
inderdaad zy zyn even greetig om hun voedzel van den mond der voedfter als 
uit haare borften te krygen. Het fchynt zelfs dat de Natuur dit gebruik ingevoerd * 
heeft in lauden , die zeer verre van malkanderen afliggen ; men vindt het in Italië , 
en Turkije, en in bykans geheel Afia; men vindt het insgdyks in Amerika, in de 
Antilles, in Kanada, enz. Ik denk, dat het zeer nuttig is voor de kinderen en 
zeer overeenkomftig met hunnen (laat ; het is het eenigfte middel om aan hunne 
maag al het voedzel te verlchaiFen , ’t welk tot de verreering van vafte Ipyzen noo- 
dig is. Zo de voedfter het brood kauwt , vennenge haar (peekzel zig met het zel- 
ve, weekt en verdunt het, en maakt ’er een beter voedzel van, dan of het met 
eenig ander vogt aangelengd ware ; deze voorzorg kan egter niet noodig zyn , dan 
tot datzy gebruik van hunne tanden raaaken, de voedzels zelve vcrmaalen, en die '• 
met hun eigen fpeekzel vermengen, kunnen. 
De tanden, welken men fnytanden noemt, zyn ten getale van agt; vier vóór 
in yder kakebeen ; derzelver ijaruiten ontwikkelen zig gemeenlyk eerft; dit is even- 
wel niet voor dc zeven , dikwils op de agt of tien , maanden , en zomtyds niet dan 
na verloop van het eerfte jaar. Deze ontwikkeling wordt evenwel niet zelden ook 
veel vervroegd. ^len ziet dikwils kinders geboren worden met tanden groot ge- 
noeg, om hunner voedfteren boezem te kwetzen. Men heeft ook wel geheel ge- 
vormde tanden in vrugtjes, lang voor den gewoonen tyd der geboorte, gevonden. 
De (pruic der tanden is eerft bevat in de tand-kas, en door het tandvleefch be- 
dekt; groeijende maaken zy wortels in de kaftjes, en (trekken zig naar den kant 
van het tandvleefch uit. Het lighaam van den tand drukt allengs tegen dit vlies, 
en rekt het dervvyze dat het breekt en fcheurr, waar nazy daar dóór groeijen. 
ze werking, fdioon natuurlyk, volgt de gewoons wetten der Natuur niet, ais die 
II, Deel, Gg - 
\ 
