a,fo DE NATUURLYKE HISTORIE 
de NATUURLYKE HISTORIE - 
VAN DEN MENSCH. 
J)è Huwbaarheid. 
e huwbaarheid vergezelt den flaat van Jongeling, en gaat vdór dien van 
^ 7~) M Jongman. Tot hier toe fchynt de Natuur niet dan voor de behoudenis 
P ^ enden groei van haar werk bezig te zyn geweeft; zy verlchaft aan het 
kind niets, dan’t geen voor deszelfs voeding en groei van nooden is: 
het leeft, of liever het wall en groeit met een byzonder leven, fteeds zwak, in zig 
zclven beflooten, en ’t welk het niet kan mededeelen; maar welhaaft vermeerderen 
zig de beginzels des levens; het heeft niet flegts alles, war het noodig heeft om 
zelf te bellaan , maar ook om het bcftaan aan anderen mede te deelen ; deze over- 
vloed of overtolligheid van leven, de bron van de fterkte en gezondheid, niet meer 
binnen kunnende gehouden worden, zoekt zig naar buiten te verfpreiden; zy kon- 
digt zig door verfcheiden tekens aan ; de jaaren der huwbaarheid zyn de lente der 
Natuur, het faifoen der vermaaken. Zullen wy de Hiftórie van dien leeftyd met 
genoegzaame voorzigtigheid kunnen befchryven , om geene dan Wysgeerige 
denltbeelden in den geeft te verwekken? De huwbaarheid, de oraftandigheden 
die dezelve vergezellen, de ontmanning, de maagdom, de onmagt, zyn egter al 
te wezcndlyke Hukken in de Hiftorie van den hlenfch , dan dat wy de byzonder- 
heden daar van ftilzwygende voorby zouden gaan. Wy zuilen alleenlyk poogen 
om in dit verfiag te treeden met die wyze voorzorg, die de betaamdykheid van 
den ftyl maakt, en dezelve vertoonen met die wysgeerige onverfchiliigheid , die 
alle gevoel in de uitdrukking wegneemt , en de woorden alleenlyk hunne eenvoudi- 
ge betekenis laat behouden. 
De befnydenis is een gebruik, dat ten uiterften oud is, en ’t welk in ’t grootft 
gedeelte van Afia nog beftaat. By de Jooden moeft die bewerking agt dagen na 
de geboorte des kinds gefchieden. In Turkije doet men dezelve niet voor den 
ouderdom van zeven of agt jaaren , en men wagt zelfs dikwils tot elf of twaalf 
jaaren ; in Perfië is het op den ouderdom van vyf of zes jaaren ; men geneeii de 
wond met daar bytende of famen trekken de poeders op te leggen, en byzonderlyk 
Verbrand papier, het welk, zegt Chardin, het befte middel is; hy voegt *er 
by, dat de befnydenis veelfmert baart aan de volwalTene perlbonen, dat zy ver- 
pligi zyn, drie wecken of een maand, lang hun kamer te houden, en dat zy 
’er zomtyds van fterven. 
Op de Maldivifche eilanden belhydt men de kinders op den ouderdom van ze- 
vven jaaren, en men baadt hen zes of zeven uuren voor de bewerking in zee, 
OBï 
