VAN DEN MENSCH. 
n6t 
tleederen en het kapzel, ’t welk geen invloed heeft op ons oordeel; een wys 
mcnfchmoet zyne kleederen als een gedeelte van zig zelven befchoawen, omdat 
zy in de oogen van anderen daar inderdaad een gedeelte van mpken, en om at 
zy het gehecle denkbeeld, ’t welk men zig vormt van hem, die deze kleederen 
drsïip't helpen uitnitiiiken* « j 
De leevendigheid of de kwyning vande beweegingder oogen, maakt een der 
voornaamfte karakters van het gelaat, en hunne kleur helpt vry wat om dat karak- 
ter duidelvker te verwonen. De verfcheidene kleuren der oogen zyn donker oran> 
ie sieel, groen, blauw, gtys , grys met wit gemengd ; de zelfllandigheid van den 
reffenboog is als fiuweel geweeven , en met draadjes en vlokjes gefchikt. De draad- 
ieszvn gefchikt naar het midden van den oogappel gelyk als ftraalen, die naar 
Ln middelpunt loopen; de vlokjes vervullen de tulTchenruimten, die tullchen de 
draaSes zvn, en zomtyds zyn de eenc cn andere op zulk eene regelmaatige wy- 
ze sefchikt dat her geval in 'de oogen van zommige perfoonen figuuren heeft doen 
vinden die naar bekende modellen gemaakt fcheenen te zyn: deze draadjes en 
deze vlokjes houden door zeer dunne en fyne takjes vlok- 
de kleur zo duidelyk niet in deze takjes, als in het lighaam der draadjes en der vlok- 
ies die altoos eene donkerer verf fchynen te hebben. 
^ Decewoonfte kleuren in de oogen zyn oranje en blauw, en njeeft worden die 
kleuren in het zelfde oog gevonden. De oogen, welken men meent zwart te 
zvn zvn niet dan bruin geel of donker oranje. Men moet, om hier van over- 
tuiffd te worden, dezelve van naby befchouwen, want wanneer men hen op eem- 
Ln aflland ziet, of wanneer zy tegen den dag gewend zyn, vertonnen zy zig 
Iwart, omdat de geel-bruine kleur zo fterk op het wit van het oog aftteekt, ciat 
men d’ezelve zwart gelooft door de tegenftelling van het wit. De oogen, die van 
een minder bruin geel zyn, gaan ook voor zwarte oogen door, maar men vindt 
dezelve zo fraai niet als de andere, omdat die kleur minder affteekt op het wit. 
Danr 7vn ook geele,en helder geele, oogen; deze vertonnen zig met zwart,- ora- 
St d,ftare/St donker geni«g zyn om in de fchadmv te »erd»ynen. Men mer 
«èr èemeen to het zelfde oog fcliaduwingen van oranje, van geel, van grauw, 
zeer gen hinuw in koomt, hoe zwak het zy, wordt het de heer- 
fchSSeïS’i deze kleur vertoont zig door draadjes in de geheele uitgeftrekt. 
heid van den regenboog, en het oranje ligt met vlokjes rondom, en op een kleinen 
afftand van den; oogappel ; het blauw vvifcht die kleur zo fterk uit, dat bet oog 
«reheel blauw fchynt, en men bemerkt de vermenging van het oranje niet dan door 
het van naby te befchouwen. De fchoonfte zyn die, welke zwart of blauw fchy- 
nen. de leevendigheid en het vuur, die het voornaam karakter der oogen uitmaa* 
ken’ fchitteren meer in de donkere kleuren, dan in de halve verven; de zwarte 
nrvrrn hebben derhalven meer kragt, meer leevendigheid, en drukken meer uit, 
daar is meer zagtheid, en miffehien meer fynheid, in de blauwe oogen ; men 
SSin de èeSeen%uur: dat eenpaarig flikkert, omdat de grond, die ons als 
eene eenflagiige kleur voortkoomt, overal eveneens te rug kaatft, maar men on- 
derfcheidt wyzingen, verfcheidene vertooningen, in het licht, he welk de blau- 
we oogen bezielt, ora dat ’er verfcheiden kleuringen zyn, die verfchillende terug- 
kaatfmgen nwaken. 
ÜK 3 
