2<?4 denatutir l* y ke historie 
andere deelen van het gelaat uitfleekende , zyn aan het menfchelyk geflagl byzon- 
der eigen, want de meefte dieren hebben wel neusgaten, of fiiuiten meteen mid* 
delfchot, die dezelve fcheidt, maar in geen derzelver maakt de neus een hoog ea 
vooruitfteekend gedeelte. Deaapen zelve hebben, om zo te Ipreeken, niet dan 
neusgaten, of ten minden is hun neus, die geplaatft is evenals die der menlchen, 
zo plat , cn zo kort , dat men denzelven niet als een gelyk deel kan befchouwen. 
Het is door dit werktuig , dat de menlch en de meefte dieren ademen en de reu- 
ken gewaar worden. De vogels hebben geene neusgaten, zy hebben alleenlyk twee 
gaten, of twee buizen voor de ademhaaling en den reuk, terwylde viervoetige 
dieren muiten, of kraakbeenige neusgaten, gelyk de onze , hebben. 
De mond en de lippen zyn , na de oogen , die deelen van het wezen , die de 
meefte beweeging en uitdrukking hebben. De hartstogten hebben invloed op die 
beweegingen , de mond wyft ’er de verfchillende karakters van aan door de verfchil- 
lende gedaanten, welken hy aanneemt. Het werktuig der ftem bezielt nog dat ge- 
deelte, en maakt het zelve leevendiger dan alle de andere deelen; het vermiljoen 
der lippen , de glinfterende witheid der tanden , tcekenen zig zo voordeelig boven 
de andere kleuren van het wezen , dat zy daar het voornaam oogpunt van fchynen 
temaaken. Men veftigt inderdaad de oogen op den mond van iemand, dieiprèekt, 
en men houdt dezelve daar langer op geveftigd, dan op alle de andere deelen. Yder 
woord, ydere lyllabe , yder geluid, brengen verfchillende beweegingen in de lip- 
pen voort; hoe verfcheiden en fiiel deze beweegingen mogen zyn , zoude meu 
dezelve allen van malkanderen onderfcheiden kunnen ; men heeft dooven gezien , 
die de verlcmllende geluiden , en derzelver opvolgende fchaduwingen , zo vol- 
maakt onderlcheidedcn , datzy nauwkem-ig Verftonden wat men zeide, door den 
ipreeker aan te kyken. 
Het onderft kaakebeen is het eenige , dat beweeging heeft in den menfch , en in 
alle de dieren, zonder zelfs den krokodil uit te zonderen, fchoon Aristoteues 
op verfcheiden plaatfen verzekert „ dat het bovenft kaakebeen van dat dier het ee- 
nigft zy, dat beweeging hebbe, en dat het benedenft kaakebeen, waar aan, 
zegt hy, de tong van den krokodil vaftzit, volftrekt onbevveeglyk is”. Ik 
'heb dit ftuk willen bewaarheeden, en ik heb, het geraamte van een krokodil on- 
derzoekende , bevonden , dat het integendeel het onderft kaakebeen alleen is , 't 
welk zig kan beweegen, en dathet bovenft, even als in alle andere dieren, met de 
andere beenderen van het hoofd verbonden is, zonder dat ’er eenige geleding zy, 
die het beweegbaar konne maaken. In de menfchelyke vrugt fteekt het onderft kaa- 
kebeen, even als by de aapen, veel meer vooruit dan het bovenft kaakebeen; 
in de volwalfenen zoude het eeveneens mismaakt zyn, dat het zelve al te verre 
uitfjuong of naar binnen ftondt, het moet ten naaften by gelyk zyn met het bo- 
venft kaakebeen. In de leevendigfte oogenblikken der driften heeft het kaake- 
ïbeen dikwils eene onwillige beweeging, gelyk in de beweegingen, waarin de 
^iel nergens van aangedaan wordt. De fmert, het vermaak, de verveeling, 
doen eeveneens geeuwen, maar het is waar, dat men in de fmert en in het 
vpniaalc leevendig geeuwt, en dat die foort van ftuiptrekking alsdan zeer vaar- 
dig is» terwyl het geeuwen der verveeling het kenmerk van zynen oorlprong 
draagt door de langzaamheid, waarmede het gefchiedt. 
Wanneer men -eensklaps met zync gedagten vale op iets, dat men driftig 
