VAN DEN MENSCH. 
s.6s 
begeert, of daar men eene leevendige fpyt van heeft, gevoelt men eene tril- 
ling, of eene inwendige fluiting en toetrekking. Die beweeging van iiet mid- 
denrif werkt op de longen, ligt dezelve op, en veroorzaaltt eene leevendige en 
vaardige aderahaaling, die het zugten formeert; wanneer de ziel op de oor- 
zaak haarer beweeging heeft gelet, en geen middel ziet om haar verlangen te ver- 
vullen, of haar beklag te doen ophouden, volgt de droefheid, die de pyn van de 
ziel is, aan haare eerde beweegingen op, en wanneer die droefheid der ziel diep 
en haadigis, doet zy de traanen vloeijen, en de lugt koomt met fchokken in de 
boril ; daar gefchieden verfcheiden herhaalde inademingen door een foort van on- 
willige ftooten of fchokken; ydere inademing maakt een fterker geluid dan dat van 
het zugten; dit is het, wat men Ciikken of nokken noemt; de fuikkingen volgen 
malltander vaardiger op dan de zugten, en het geluid der ftem laat zig een weinig 
in het gefnik hooren. Derzelver klanken zyn nog duidelyker in het gekerm, dit 
is eene foort van aanhoudend Ihikken , welks langzaam geluid zig in de inademing 
en uitademing doet hooren ^ zyne uitdrukking beftaat in de aanhouding en de duur- 
zaamheid van een Idaagenden toon door ongelecdde , ongeartikuleerde, geluiden 
gemaakt. Die geluiden van het gekerm zyn langer of minder lang , naar den trap 
van droefheid, van kwelling, en neérllagtigheid, die dezelve veroorzaakt, maar 
zv worden altoos verfcheidenmaalen herhaald. De tyd der inademing is die van 
den tuffehentyd van het ftilzwygen, ’t welk tuflehen de kermingeiüs, en gemeen- 
lyk zyn die tulTchentyden gelyk, zo wel ten opzigte van de duurzaamheid van elk 
derzelver, als ten opzigte van de afftanden, of het verloop van oogenblikken , tus- 
Ichen malkanderen. Het klaagend gefchrei is een gekerm met kragt en luider ftera- 
nie uitgedmkt; zomtyds houdt dit gefchrei zig in alle zyne uirgeftrektheid op den 
zelfden toon ftaande ; dit heeft inzonderheid plaats , wanneer het zelve zeer luid 
en zeer fcherp is ; zomtyds eindigt het ook door een laager toon ; dit heeft gemeen- 
Ivk plaats, als het gefchrei niet zeer fterk is. 
Het -lao'chen is een geluid dat fchielyk , en by herhaalde reizen , wordt afgebroo- 
ken door eene foort van trilling, die zig uitwendig vertoont in de beweeging van 
den buik , dewelke zig fchielyk verheft en verlaagt. Zomtyds buigt men , om die 
beweeging gemaklyker te manken, de bord en het hoofd voorwaards, de boril: 
fluit zig, cn hiyftonbeweegelyk; de hoeken vaii den mond verwyden zig naar de 
zyde der wangen , die geflooten en opgeblaazon zyn ; de lugt gaat , tekens als de 
buik zakt, met eenig geraas uit den mond, en men hoort een gefchater van de 
ftem dat zig verfcheidenmaalen agter malkander , zomtyds op denzelfden toon , 
herhaalt: op andere tyden gefchiedt dit op verfchülcnde toonen, die by ydere 
hcrhaaling verminderen. 
In het onmaatig gelach , en in bykans alle fterke driften , zyn de lippen zeer 
open , maar m zagtere beweegingen van de ziel , en in bedaarder aandoeningen , 
verwyderen zig de hoeken van den mond, zonder dat dezelve zig opene; de wan- 
den blaazen zigop, en in zommige perfoonen formeert zig, in ydere wang, op 
een kleinen afftand der hoeken van den mond, eeii ligt indrukzel, ’t_ welk men 
'de kuiltjes in de wangen noemt; dit is eene bevalligheid, welke zig voegt by 
de andere bevalligheden, waar van het glimlagchen gemeenlyk vergezeld gaat. 
Het glimlagchen is een blyk van toegenegenheid, van goedkeuring, en van in- 
wendig genoegen; het is ook eene manier om de verachting en befpotttng uit 
IL Deel. L 1 
