i66 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
te drukken, maar in die kwaadaartige glimlach , of grimlach, zo als men het daii 
noemt, fluit men de lippen meer tegen maljtanderen , doorecne beweecjing van de 
onderfle lip- _ 
De wangen zyn eenzelvige deden, die van zig zdveii geene beweeging hebben 
en niets uitdrukken, behalven door de roodheid of de bleekheid, die dezelve in 
verfchillende hartstogten onwillig bedekt. Deze deden maaken den omtrek van 
her aangezigt en de vereeniging der trekken, zy brengen meer toe tot de fchoon- 
heid des gelaats, dan tot de uitdrukking der hartstogten, het is eveneens met de 
km, met de ooren, en met de flaapen des hoofds. 
Men wordt rood indefchaamte, in den toom, in de trotsheid, en in deblydfchap; 
men woidt bleek in de vrees, in den angd, en in de droefheid* Die verandering 
van de kleur des gelaats is volftrekt onwillig, zy openbaart denftaat der ziel zonder 
haare toeftemming ; het is een uitwerkzel van het gevoel, daar de wil geen vat op 
heeft; zy kan over al het overige gebieden, w'ant een oogenblik opmerking is ge- 
noeg om de fpier-beweegingen van het gelaat in de hartstogten te fluiten , èn zelfs 
om die te veranderen; maar het is niet mogelyk de verandering van kleur te belet- 
ten, omdat die afhangt van eene beweeging des bloeds, door de werking van het 
middenrif, het voornaam werktuig van het inwendig gevoel, veroorzaakt. 
Het hoofd in zyn geheel neemt in dc hartstogten verfchillende plaatfingen en be- 
weegingen aan, het is voorover geboogen in de nederigheid, in de fchaamte, in 
de droerlieid ; het hangt op zyde in de kwyning, en in het medelyden ; de ver- 
waandheid verheft het opwaards; en het ftaat regt en vafl: in de hardnekkigheid ; 
het hoord maakt m de verwondering eene beweeging agtervvaards, en verfcheiden 
herhaalde beweegmgen naar de eene en andere zyde in de verachting, de befpot- 
ting, den toorn en de verontwaardiging. 
In de neérflagtigheid, de blydfchap, de liefde, de fchaamte, het medelyden, 
zwellen de oogen eensklaps, een overvloedig vogt bedekt en verduiftert dezelve, 
de traanen yloeijen ; de uitftorting der traanen gaat altoos vergezeld van eene Ipan- 
ning der Ipieren vanher aangezigt, die den mond doet openen; het vogt, ’t welk 
zig natuiirlyk in den neus formeert, wordt overvloediger, de traanen voegen zie- 
daar door inwendige buizen by, zy vloeijen niet eenpaarig, en fchynen by tulTchei> 
poozingen op te houden. 
In de droefheid (a) verlangen zig de beide hoeken van den mond, deondexfle 
hp ryft, de oogleden zakken tot op de helft neder, de oogappel is verhoogd- 
en door het ooglid half bedekt; de andere l|)ieren van het gelaat zyn verflapt zo 
dat de tuflbhenruimte tuflehen den mond en de oogen grooter is dan naar gewoon- 
te, en bygevolg fchynt het aangezigt langer te zyn geworden. (Zie J^/. yiIL 
fis- ^0 
In den Ichrik, de vrees, de verbaasdheid, het afgryzen, rimpelt het voorhoofd,, 
de winkbrauwen verheifen zig, het ooglid opent zig zo veel mogelyk is, het trekt 
zig boven den oogappel op, en laat een gedeelte van het wit des oogs boven den zel- 
ven zien , terwyl de oogappel wat verlaagd en door het onderft ooglid wat verbor- 
gen is; de mond is terzelfder tyd zeer open, de lippen trekken in, en laaten de 
tanden boven en beneden zien. (Zie Pi. VUL fig. 2.) 
Hr.I’/asojfs, die ten tytel Hwmm «f' 
