VAN DEN MENSCH. 
In de verachting en de uitjouvving verheft de bovenfle lip zig naar de eene zyde 
en laat de tanden zien, terwylzy, aan den anderen kant, eene kleine beweeging, 
ma^t als om te grimlagchen , de neus fronfl: zig naar dezelfde zyde als de lip is 
opgeheven , en de hoek van den mond trekt agterwaards ; het oog aan den zelfden 
kant is byna geflooten, terwyl het ander naar gewoonte open is, maar de beide oog- 
appels zyn verlaagd,' gelyk als men van boven naar beneden ziet. (Zie Pl. VUL 
O ^ j 
^’ln den minyver,den nyd, de kvvaadaartigheid, daalen de vvinkbrauwen ënfron- 
fen zig, de oogleden verheffen zig, en de oogappels vallen, debovenfte lip ver- 
heft z^^aan weerskanten, terwyl de hoeken van den mond zig een weinig verlaa- 
gen , en het midden van de onderfte lip zig verheft om zig met het midden derbovcn- 
Ite fip faam te voegen. (Zie PL VIII. fig. /[i) 
lu het Isgchen wykcii dc tw6£ hoskeu dss monds vsn malkandcrcn ^ en vsrhsf- 
fen zig een weinig ; het bovenfl; gedeelte der wangen verheft zig , de oogen flui- 
ten zig meer of min, de bovenfle lip verheft zigi de onderfle verlaagt zig, de 
mond^aat open, en het vel van den neus fronfl zig in het onmaacig lagchen. (Lie 
^ be arni^n,^e handen, en het geheel lighaara , hebben ook hun deel in het uit- 
drukken der hartstogten j de gebaarden werken met de beweegingen van het aan- 
aezigt mede, om de verfchillende beweegingen der ziele te vertooiien. In de blyd- 
?chap, by voorbeeld, worden de oogen, het hoofd, de armen, en het geheels 
lighaam door vaardige en verfcheidene beweegingen geroerd; in de kwyning en de 
drocflieid zyn de oogen neérgeflaagen, het hoofd neigt op zyde, de armen han- 
gen neder, en het geheel lighaam is onbeweeglyk. In de verwondering _, de ver- 
raffing, de verbaasdheid , ftaat alle beweeging flil, men blyft in eene zelfde geflal- 
te. Deze eerfte uitdrukking der hartstogmn is onafhankelyk van den wil , maar 
daar is eene andere foort van uitdrukking, die voortgebragt fchynt te zyn door 
eene opmerkinir van den geeft en door een bevél van den wil, in welke uitdruk- 
king de oogen! het hoofd, de armen, en het gehcele lighaam werken. De bewee- 
gingen fchynen zo veele poogingen te zyn, welke de ziel maaier om het lighaam te 
verdedigen, het zyn ten rainflen zo veele bykoomende tekens, die de hartstogten 
herhaalen , en die alleen haar zouden kunnen Uitdrukken. By voorbeeld , m de 
liefde, in het verlangen, in de hoop, heft men het hoofd om hoog, en de oogen 
naar den hemel, als om het goed te verzoeken , daar men naar wenfcht ; men houdt 
het hoofd en het lighaam vooruit, als ora de verkryging van dat goed, door na- 
der toe te koomen, te bevorderen; menfteekt de armen uit, men opent de han- 
den, als om het te ontvangen en aanftonds aan te grypen; in de vrees daarente- 
gen , in den baat, in her afgryzen , flaan wy de armen fchielyk uit , als om het 
voorwerp onzer afkeerigheid te rug te ftooten , wy wenden de oogen en het hoofd 
daar van ab wy loopen agterwaards om het te vermyden, wy vlugten om er ons 
van te verwyderen. Die beweegingen zyn zo vaardig, dat zy onwillig fchynen, 
maar dit is een uitwerkzel van de gewoonte , die ons bedriegt , want die be- 
weegingen hangen wezendlyk van de opmerking af, en toonen alleenlyk de 
volmaaktheid dW dryf-veeren van het menfehelyk lighaara door da vaardig- 
<ieid, waar mede alle de leden aan de bevelen van den wil gehoorzaamen. 
Gelyk alle de driften beweegingen der ziele zyn, waarvan de meefle betrek* 
LI B, 
