ar,2 DE NATUÜRLYKE HISTORIE 
been worden , terwyl de einden van het been , en de deelen , die aan deze einden 
grenzen , rekbaar en Iponsagtig bly ven. En gelyk ’t het middelde gedeelte is , ’t welk 
het eerde been is geworden, zo kan het zig niet meer uitbreiden, en het is niet 
moo'elvk dat het zo veele dike kryge als de andere deelen. Het middelde gedeelte 
moet derhalven het dunde gedeelte van het been zyn, want dewyl de andere dee- 
len, en de einden, niet hard worden dan na dat van het midden, zo moeten zy 
meer groei en omtrek krygen, en het is te dezer oorzaak, dat het middelde gedeel- 
te der beenderen dunner is dan alle de andere deelen, en dat de hoofden der been- 
deren, die delaatde hard worden, en die de deelen zyn, welke verd van het mid- 
den afftaau, ook de dikfte deelen van het been zyn. Wy zouden deze befchou- 
wing over de figuur der beenderen verder kunnen vervolgen, maar wy zullen ons, 
om ons niet van ons hoofdonderwerp te verwyderen, vergenoegen met aan te 
merken, dat, behalven dezen groei in de lengte, die, gelyk men ziet, op ee- 
ne verichillende wyze van dien des houts gefchiedt, het been terzelfder tyd eenen 
groei in de dikte krygt, dewelke tennaaften by op dezelfde wyze als die van het 
'hout wordt uitgewerkt; want deeerfte beenagtige laag wordt door het binnenit ge- 
deelte van het beenvlies voortgebragt, en als dieeerlte beenagtige laag geformeerd 
is tuflchen het binnenfl: en het^buitenfi: beenvlies, worden ’er welhaalt twee andere 
geformeerd, die zig aan weérskanten van de eerfte plakken, hetwelk terzelfder 
tyd den omtrek van het been en de middellyn zyner holte vermeerdert , en de bin- 
nende deelen der belde beenvliezen gaan dus voort been te worden en het been 
gaat voort dikker te .worden door de by voeging van alle deze beenagtige laagen,van 
de beenvliezen voortgebragt ; op dezelfde wyze als het hout dikker wordt door dc 
by voeging der houten laagen, door de fchorièn voortgebragt. 
Maar als het been tot zyne volkomen ontzwagtelïng is gekooraen , als de been- 
vliezen geene rekbaareftof, bekwaam ora been te worden, meer verfchafifen, het 
welk gebeurt, wanneer het dier zynen volkoomen groei gekreegen heeft, dan die- 
nen de voedende lappen, die gebruikt waren om den omtrek van het been te ver- 
meerderen, alleenlyk om deszelfs vaftheid of digtheidte vermeerderen; die lappen 
leggen zig in het binnenfl: van het been neder, het wordt fteyiger , di^er , foor- 
telyk zwaarer, omdat het meer Ifoffe krygt, gelyk men kati zien door de zwaarte 
en de vallheid der beendereifvan een runddier, met de zwaarte en de vaftheid der 
beenderen van een kalf vergeleeken ; en eindelyk wordt dezelfltandigheid van het been 
met der tyd zo vaft en vof, dat het de fappen , tot die foort van omloop , die de 
voeding dezer deelen maakt, niet meer kan toelaaten. Van dien tyd af moet deze 
zelfftandigheid van het been vervallen, gelyk het hout van een ouden boom fleg- 
ter wordt, nadat het eeiis alle zyne vaftheid of digtheid gekreegen heeft; die vet- 
baftering in de zelfftandigheid zelve der beenderen is eene der eerfte oorzaaken , 
die het verval des lighaams noodzaaklyk voortbrengen. 
De kraakbeenderen, welken men alsweeke en onvolmaakte beenderen kan be- 
fchouwen, ontvangen, gelyk de beenderen, voedende fappen , die derzelver vaft- 
heid allengs vermeerderen, zy worden digter, naarmaate meniajaaren vordert, en 
in den ouderdom worden zy byna zo hard als been, het welk de bcweegingen der 
gewrigten van het lighaam zeer raoeijelyk maakt, en ons eindelyk van het gebruik 
onzer leden moet berooven , en eene geheele ophouding van uitwendige beweeging 
voortbrengen; eene andere zeer omniddelyke cn zeer nootJzaakelykc oorzaak va» 
