VAN DEN MENSCH. 
*8j 
een gevoeliger en merkbaarer verval dan de eerfte, naardien dezelve zig door het 
ophouden van de uitwendige verrigtingen onzes lighaams openbaart. 
De vliezen, welker zelfftandigheid vry wat gemeen heeft met die der kraakbeen- 
deren, krygen ook, naarmaate men in jaaren vordert, meer vallheid en droogte; 
bv voorbeeld, die, welke de beenderen omringen, houden vroegtydig op rekbaar 
te zvn • zodra de groei des lighaams voleindigd is, dat is te zeggen, in den ou- 
derdom van agttien of twintig jaaren, kunnen zy zig niet meer uitbreiden, zy be- 
ginnen dan in vallheid te vermeerderen , en worden digter naarmaate men ouder 
^rdt. Het is even eens met de vezelen, daar de fpieren en het vleefch uit be- 
ftaan’ hoe langer men leeft, hoe harder het vleefch worde. Ondertuflehen zoude 
men * uit het uitwendig gevoel oordeelende , kunnen denken , dat het juift het 
tegendeel is, want zodra men de jaaren van de jeugd over is, Ichynt her dat het 
vkefch van zyne frifcheid en van zyne vallheid begint te verliezen, en naarmaate 
men in jaaren vordert, fchynt het fteeds weeker te worden. Men moet hier wél 
acht geeven, dat het niet het vleefch, maar het vel is, daar dit verfchynzel door 
veroMzaakt wordt. Als het vel wél geipannen is, gelyk het inderdaad is, zo 
het vleefch en de andere deelen in omtrek vermeerderen, zo Icnynt net vieeicn, 
fchoon minder valt, dan het naderhand moet worden, lievig op het gevoel; die 
llevigte begint te verminderen als het vet het vleefch bedekt, om dat h« vet, in- 
zonderheid wanneer het al te overvloedig is , eene foort van bedding tulTchen het 
vleefch en het vel maakt. Die laag vet, die onder het vel ligt, is veel weeker en 
zafTter dan het vleefch, waarop het vel te voren droeg. Men bemerkt dit verfchil 
ook op het aanraaken , en het vleefch fchynt zyne vallheid verlooren te hebben. 
Het vel rekt en groeit, naarmaate het vet vermeerdert, en zodra het vervolgens 
een weinig vermindert, rimpelt het vel, en het vleefch fchynt dan op het ^voel 
flap en week. Het is dan niet het vleefch zelf, dat week wordt, maar het is 
het vel, daar het vleefch mede bedekt is, ’t welk, met gelpannen genoeg zyn- 
de week fchynt, want het vleefch krygt altoos meer hardheid , na^maate men in 
iaaren vordert ; men kan zig daaromtrent verzekeren , door de vergelyking van het 
vleefch van jonge dieren met die welke oud zyn; het een is teder en malfch, en 
hPt ander is zo droog en hard , dat men het niet eeten kan. 
” S vel kan altoos^uitrekken zo lang de omtrek des lighaams vermeerdert, maar 
als die omtrek vermindert heeft het vel niet langer alle de veerkragt , die het moet 
hebben om zig volkomen in zyn etrllen (laat te herllellen. Daar blyven dan rim- 
pels en plooijen over, die niet meer uitgewifcht worden. De rimpels van her ge- 
laat hangen gedeeltelyk van deze oorzaak af; maar daar is in derzelver voortbren- 
ging eene foort van orde betreklyk tot de vorm, tot de treldten, en tot de gewoo- 
ne beweegingen van ’t aangezigc. Zo men het wezen van een man van vyf-en- 
twintig or dertig jaaren wél onderzoekt, zal men daar in den oorfprong kunnen 
ontdekken van alle de rimpelen, welken hy in zyn ouderdorn zal hebben; men 
behoeft, ten dien einde, het wezen flegts in een Haat van geweldige beweeging, ge- 
lyk als W lagchen, huilen, of flegts van eene bootfemaaking, te zien; alle de 
plooijen , die zig in deze verfchillende werkingen formeeren, zullen t’ eenigen da- 
ge onuitwifchbaare rimpels zyn, zy volgen inderdaad de plaatfing der fpieren, en 
prenten zig dieper of minder diep, naar de meer of mm herhaalde gewoonte der 
beweegingen, die ’« van afhangen, 
Nn 3 
