295 
VAN DEN MENSCH. 
felaatige tekens van een zekeren dood zyn”. Het is eveneens met de fchynbaa- 
’/e Shouding van de pols en van de ademhaaling. Die b^veegingen dikwüs 
zo verdoofd en gering, dat het onmogelyk f beQaat of 
eenfoieael ofeen kaars voorden mond van den lyder, zo de fpicgel be , 
eenipegei or . beflunmendat hy nog ademt. Maar dikwils gcbeu- 
uïv^Skzds d^^^ dan zelïs , als de lyder gedorven is; 
eebeurcn zy niet, fchoon hy nog in leven is; deze mjddelen zyn der- 
en zomtyds £ g. . . jngn prikkelt de neusgaten door niesmiddelen of door- 
voglen : men poogt de werktuigen van het gevoel door fteeken, door 
dringende vogten , men^^ ^^^ labaksklilleeren ; men fchudc de leden 
S me, viïmo'li te oor d«r fcherpe geld*,, en fchreeunren; men fdiraerc 
de fdiooderbladen, de palmen der tanden, de planten der voeten, men 
op me!, laat 'er brandend walch op droppen , mz. , 
rnce»^er|« 
do™ oen Vsr iS Te 
oilf* deze Droeven ondergaan hebbende, zonder eenig lekeii van ev , 
vSi, Teredgais van zelve, tot gtooie verwondering der aanfehomveten, hetkoo- 
“'Jèierbewvll beter, hoe veel de (laat van ’t leven naar den (laat des doods ge- 
IvkT Mm kaoTok beter bewyzen, hoe redelyk, Itoeovereenkomltigmctdenien- 
fcbèiykheid , het zoude zyn , zig minder te haallen dan inen doet , om de 
icneiy t » . j verlaaten, te begraaven, onder te floppen. Waar 
fleats^tien, tvviiuig, of vier-en-twintig , luiren gsvvagti^ dewyl die tyd met 
arnoeff is om een waaren dood van een fchynbaaren re onderfcheiden , en men 
fSfe den heeft van petfoonen, die na verliep van twee of drie ‘hgen >,t Imn 
voorDeeiucii uLcu vau p , warrom de begraafenis van perlooneii zelfs, 
graf te voorlchyn zyn ,'S“hebben te rekken, zo verl.aall? Waar- 
Sir^^inVlks alfchaffing alle menfehen even veel belang hebben , 
o® bpt nier senoes, dat ’er voormauls misbruiken in de verliaafle be- 
ftand houden.? bet met gaioe^ beweegen van dezelve uit te flellen, en den 
graavingen gevwefl zyn , . die ons zeggen : „ Dat het onbeewiftbaar 
’'"ts''"daTStlfgSSrzom^^^ del-iyze van alle dierlyke werking beroofd wordt, 
en dat het beginzel , het vonkje, des levens zo verborgen in het zelve kan zyn , 
dat het in het geheel nietfchynt te verfchillen van een lyk; dat de Menfchen-lief- 
de en de Godsdienft vorderen, dat men een genoegzaamen tyd bepaale, om 
aftewagten, dat het leven, zo het nog beflaa , zig door tekenen kaïi o^^^^ 
rf.n • dat men zig anders blootftelt, om zig aan menfehen-moord fchuldig te maa- 
i/pn’met leevendige perfoonen te begraaven. Dit nu, zeggen zy, is het, w?tC 
^ Vtpnrf^n kan zo men de meefte Auteuren gelooft, in den tyd van drie natuur- 
fvtdaïen ^ twee- en- zeventig uuren; maar, zo zig, geduurende dien 
tld gSn’teten van leven openba-art, en de lighaamen integendeel eene lykag- 
' tSVlugt van zig geeven , heeft men een ontwyffelbaar bewys van den dood , en 
’’ tSn kan dezelve zonder zwaarighcid begraaven . _ 
” WyzuUen elders van de gebruiken der byzondere Volkeren , ten opzigte gr 
uitvaarten of lykplegtigheden, begraafemffen, balfemmgen, eis,, fpreeken. De 
Oo 3 
5 > 
JS 
» 
5 ) 
5 » 
?» 
»? 
» 
