de roofdieren. 9 
v 
E dan in de viffchen en in de gekorvenen, welker gevoel, om die zelfde 
J eden , zeer zwak is ; zy hebben ilegts een klein harfengeftel , evenredig met 
he weinige zenuwen, die liet zelve te voeden heeft; en ik kan my niet 
ontflaan van, te dezer gelegenheid, aan te merken, dat de menfch, gelyk 
men voorgegeeven heeft, geenszins grooter harfen - geftel heeft dan eenig 
ander dier ; want daar zyn foorten van aapen en walvifchaartige viffchen , 
die , naar evenredigheid van den omtrek hunner üghaamen , meer harfenen 
hebben dan de menfch; een ander ftuk, ’t welk op nieuws bewyft, dat 
de harfenen noch de zetel der gewaarwordingen, noch het beginzel des 
gevoels , zyn , dewyl deze dieren dan meer gewaarwordingen en meer 
aandoeningen moeiten hebben dan de menfch. 
Zo men nagaat, op welk eene wyze de voeding der planten gefchie- 
de , zal men bemerken , dat zy de grove deden van de aarde of het wa- 
ter met inhaaien; die deden moeten, door de warmte, eerit in den ftaat 
van fyne dampen gebragt worden, vóór dat de wortels dezelve kunnen 
oppompen ; op dezelfde wyze gefchiedt de voeding in de zenuwen niet dan 
door middel van de fynfte deelen van de vogtigheid der harfenen, die door 
de einden of wortels der zenuwen opgepompt, en van daar in alle de tak- 
ÏSltr V S, het goeiig famenftdzel gebragt, worden. Dit fyftema maakt, 
b eiyk wy gezegd hebben , een geheel , wiens deelen zulk een nauw ver- 
band, zulk eene inwendige gemeenfehap, hebben, dat men ’er niet dén 
v, J? an , ctlen kan zonder alle de andere geweldig te fchudden De 
leevcmv ’ dC Mudding, van de kleiniic zenuw is genoeg om eene 
in “„alle de andere voort « brengen , ® en L üglmm 
langen^ dT AtSgi t 
af te ln yden ; maar dan worden , van dat oogenblik af, !ne d e d eelS 
waarop de zenuw uitliep, ongevoelig. De harfenen moeten niet befchouwd 
worden als een deel van dezelfde foort met , noch als een werktuiglyk gedeel- 
te van, het famenftelzel der zenuwen, dewyl zy dezelfde eigenfehappen niet 
hebben, en van geene gelyke zelfflandigheid zyn, als Z> mde noch vaT 
ï^ h ^ ve i? ra i 6t,g ’ V 0ch gevoelig. Ik erken, dat men, zodra men de harfe- 
nen drukt, de werking des gevoels doet ophouden; maar dat zelfs bewvft 
dat zy een vreemd lighaam zyn in dat fyileme, welk lighaam op de S 
kmg door zyn gewigt op de uiteinden der zenuwen weïkend? 
dringt verftyft en verdooft, o P dezelfde wyze als Ten gewtt ^ïp den ?rm 
waar fm het S evoel aldaai ' düet ophouden. Het is zo 
, ar ’ , dat de . ze ihUtand van gevoel door liet drukken der harffnpn nier 
het eigen MgeS^’alfde r? oviTlg .’ dat ? e a ^doenlykheid , op 
n , nK ’ ? ls dc hallenen met meer gedrukt worden herbnrpn 
™?’ “< * beging zig hertelt. Nog fta ik toe, dat door de mere 
te fchetiren, en de harfenen tot op het “ïtastta 1,V- 
.ara te kwellen, de ftmptrekkingen, de berooving van «voel en Ie dood 
’f// 8 2i/ maaI 151 0md “ dE zelulwc " Sekeel in de r »r , 
