1 8 
DE NATUURLYKE HISTORIE,, 
ven heeft ontvangen , die de gelchenken van den Schepper uit heilige be 
wegredenen van de hand wyzen , die zig van ’t gebruik der fpraak be- 
rooven, de maatfchappy ontvlieden, zig binnen geheiligde muuren opflui- 
ten, daar de Natuur zig tegen verbryzelt! men befchouwe hen, zeg ik 
binnen deze afgezonderde wykplaatfen , of liever binnen die leevendige ara! 
ven , beilooten , alwaar men niet dan den dood ademt ; zy werpen , met 
een naar gelaat-, met ingezonken of uitgedoofde oogen, niet dan een flauw 
en kwynend gezigt rondom; hun leeven fehynt zig niet dan door poo- 
gingen llaande te houden; zy neemen hun voedzel zonder verzadiging 
zy eeten, maar de behoefte wordt niet voldaan; fchoon zy door hunne 
godsdienftjge hitte worden onderfteund; (want de ftaat van ’t hoofd werkt 
kragtig op dien des lighaams,) weêrflaan zy flegts weinige jaaren aan die 
wreede onthouding; men kan zeggen, dat zy minder leeven , dan door een 
vervroegden dood dagelyks flerven , en dat zy den laatflen fnik niet uit- 
biaazen ornaat zy ophouden te leeven , maar omdat zy voleindigen te lier- - 
Dus kan de onthouding van alle- vleefch , wel verre van met de Natuur 
overeentekomen , niet dan dezelve verdelgen ; zo de menfeh tot deze 
onthouding vcrphgt ware zoude hy, ten minften in deze klimaaten , noch 
• y 0C ]\i V v° rt i tCC i en ku '? nen » raiffehien zou deze leefregel uitvoerlyk 
zyn n Zuidelyke landen, alwaar de vrugten volmaakter, en, om zo 'te 
ipreeken, meer gekookt, zyn, alwaar de planten meer zelfftandigheid , de 
wortels meer lappen , hebben, en de graanen meer voedzel geeven ; on- 
deituftchen maaken de Brachmannen eer eene lekte dan een volk uit en 
hunne Godsdienft , leboon zeer oud , heeft zig weinig buiten hunne ichoo- 
len, en nooit buiten hun klimaat, uitgeftrekt. 
Die Godsdienft, op de Ovematuurkunde gegrond, is een treilend voor- 
beeld van t noodlot der menfchelyke begrippen. Men kan , zo men de over- 
blyfzelen van vroegerer tyden gadeflaat , nauwelyks twyftelen , of de 
weetenfehappen zyn reeds van ouds her gekweekt geworden, en hebben 
voormals mogelyk een hoogeren trap van volmaaktheid bereikt dan waar- 
op wy dezelve tegenwoordig zien. Men heeft, al vóór ons, geweeten 
< Jcnd ï e k van el flpr , onverdeI ê' baare klompjes hadden „ die, altoos lee- 
] V ket een hghaam tot het ander overgingen. Deze waarheid, 
c ^ysgeeren geleerd, en vervolgens door eene groote menigte men- 
c i aangenomen, behieldt haare zuiverheid niet, dan geduurende die ceu- 
U'ihi o- i n - a het - lic j. c der w Y s ê eert:e bleef fchynen ; zodra eene omwen- 
teling dei duiflemis dit licht verdoofde , dage men niet meer aan deze lee- 
de nd V ^S ,J - Sel , yke , kloni Pj es ’ diln om zig te verbeelden, dat het leeven- 
rn v , ï n het d ] cr was ’ waarfchynlyk één onverdelgbaar geheel wa- 
l ’ . [ \ C } K den d ood , van ’t lighaam aficheidde. Men noemde dat 
denkbeeldig geheel eene ziel , welke men welhaaft befchouwde als een we- 
d; l mdcrda ï \ n a ! le dieren b eftondt; en dit ingebeeld, harfenfehim- 
^’7 CZen verbin dende met het wezendlyk, maar mismaakt,, denkbeeld 
van den overgang der leevende klompjes, zeide men, dat die ziel opvol- 
