DE NATUURLYKE HISTORIE, 
fchooling is nog bloediger dan de eerde ; want zy betwiften malkandereu 
het wyfje heftig, zy grommen, zy fchuimbekken , zy vegten, zy verfcheu- 
ren raalkanderen , en het gebeurt dikwils, dat zy den geenen, wien de 
wolvin den voorrang heeft gegeeven , in ftukken fcheuren. Gemeenlyk vlugt 
zy landen tyd, mat allen, die na haar ftaan, af, en neemt, terwyl dezelve 
flaapen & , met den vaardigden of meed geliefden naar elders de wyk. 
‘ ritzigheid duurt gemeenlyk maar twaalf of veertien dagen , en vertoont 
z icr in de oude wolvinnen het eerd, de jongen worden laater togtig. De 
mannetjes hebben geen bepaalden bronstyd, zy zouden op alle tyden kun- 
nen koppelen ; zy gaan opvolgelyk van het eene wyfje naar het ander, naar- 
maate dezelve in ftaat zyn hen te ontvangen ; zy hebben oude op ’t einde 
van december,, en eindigen met jonge in de maanden van february en ’t be- 
gin van maart. 
De tyd der dragt is van omtrent drie en een halve maand («) j. en men 
vindt jonggeboren wolven van ’t einde van april tot in de maand july. Die 
verfchillende tyd van dragt tuflehen de wolvinnen, die meer dan honderd 
da<?en draagen, en tuflehen de teeven, die kort na de zeftig dagen wer- 
pen toont, dat de wolf en de hond, die reeds zo verfchillende zyn in 
geaartheid , ook in temperament , en in een der voornaamfle uitwerkzelen van 
de verrigtingen der dierlyke huishouding, niet minder verfchillen. Dus zyn 
de wolf en de hond nooit als hetzelfde dier befchouwd of by elkan.de- 
ren geplaatft dan door de Naamlyftmaakers in de Natuurlyke Hiftorie , 
die , de natuur llegts oppervlakkig kennende , haar nooit belchouwen om haar 
haare uitgestrektheid te geeven, maar allecnlyk om haar te vernauwen, te be- 
llid ten, aan haare leer wy ze te bepaalen, die, altoos gebrekkig , dikwils dooi- 
de faéta wordt tegengefprooken. De hond en de wolvin kunnen niet kop- 
pelen (b \ noch te iamen voortteelen (Y)». daar zyn geene tuffehenfoorteti 
tuflehen hen ; zy zyn van eene geheel l'trydige geaartheid , van Gen verfchil- 
lend temperament-, de wolf leeft langer dan de hond; de wolvinnen draagen 
eens ’s laars, de teeven draagen twee of drie maal. Die cluidelyke ver- 
fchillen zyn meer dan genoeg om te bewyzen , dat deze dieren tot foor- 
ten behooren , die verre genoeg van malkanderen af zyn ; daarenboven be- 
merkt men , dezelve van nader by befchouwende , ligtelyk , dat , zelfs voor 
het uitwendige, de wolf van den hond door wezendlyke en ftandvdttige 
kenmerken verfchilt. Het aanzien van den kop is verfchillende, de gedaan- 
te der beenderen is het ook ; de holte van het oog is by den wolf fchuinich 
geplaatft, de orbita is hellende, de oogen fehitterende , en glinfterende by 
den nagt; hy huilt in plaats van blaffen, hy heeft verfchillende beweegin- 
gen den tred gelyker, eenpaariger, fchoon fchielyker en meer verhaaft j 
(a) Zie le Nouveau traité de Vènerit , Paris 1750- pJg. 75, 76. . , .. _ 
(b) Zie de Proeven welke ik over dit onderwerp, genomen heb, m het V. Deel van 
dit Werk; in de Natuurlyke Hiftorie van den hond. 
(o Schoon de proeven van onzen Auteur met wel gedaagd zyn, weet men egter met zeker-, 
heid dat van dezelfde oroef , door een Lacd-EJeiman , op de grenzen van Luxemburg ge 
daan’ jongen zyn voortgekomen. Wy zullen de befchryving daarvan op eene andere pis 
by brengen. 
