DE NATUURLYKE HISTORIE, 
sö 
haar ïeeven ritzig worden, het geen een ouderdom van agttien of twintig 
maanden onderftelt , en dat eene wolvin , welke ik heb laaten opvoeden , 
niet togtig is geworden , dan in den derden winter , dat is te zeggen , meer 
dan derdehalf jaar na haare geboorte. De jagers verzekeren (/) dat ’er, in 
alle dragten, meer mannetjes dan wyfjes zyn ; dit beveiligt de waarneemïng, 
tlie algemeen tchynt, ten miniten in deze klimaaten, dat in alle foorten, 
met die van den menfch te beginnen, de Natuur meer mannetjes dau wyf- 
jes voortbrengt. Zy zeggen ook , dat ’er wolven zyn , die •, van den tyd der 
ritzigheid af, zig aan hun wyfje verbinden , en het zelve fteeds .vergezel- 
len tot op het punt, dat het zal werpen; dat het wyfje dan de wyk neemt, 
zig heimelyk wegpakt, en haare jongen zorgvuldig verbergt, uit vrees, dat 
‘hunne vader hen by hunne geboorte mogt opvreeten : maar nadat zy gebo- 
ren zyn krygt hy ’er genegenheid voor, brengt hun eeten, en zo de moe- 
der niet by hen is , vervult hy haare plaats , en verzorgt zyne kinderen even 
als zy. Ik durf deze byzohderheden niet voor zeker opgeeven, en zy ko- 
men my zelfs wat tegenllrydig voor. 
Deze dieren, die twee of drie jaaren noodig hebben om te groeijen , 
ïeeven vyftien of twintig jaar , het welk volmaakt overeenkomt met het geen 
wy in veele andere foorten hebben waargenoomen , waarin de tyd der groei- 
jing het zevende gedeelte van de geheele duuring des leevens uitmaakt. De 
wolven worden grys in den ouderdom , en alle hunne tanden zyn dan ver- 
ileeten. Zy ilaapen , wanneer zy verzadigd of vermoeid zyn , maar meer 
overdag dan des nagts , en altoos met een lollen ilaap ; zy drinken dikwils , 
en in tyden van droogte , wanneer geen water in plaffen , of in oude 
booniftammen , voor handen is, komen zy verfcheidenmaalen op een dag 
aan poelen of beeken om daar hun doril te lcifchen; fchoon zeer vraatig 
verdraagen zy egter gemaklyk het vallen ; zy kunnen vier of vyf dagen 
zonder eeten doorbrengen, mits dat zy geen gebrek aan water hebben. 
De wolf heeft veel kragt , inzonderheid in de voorlle deelen des lighaams , 
in de fpieren van den hals en van het kaakebeen, hy draagt een fchaap 
in zyn bek , zonder het de aarde te laaten raaken , en loopt terzelfder tyd 
fneller dan de harders, zodat de honden alleen hem kunnen oploopen, en 
noodzaaken zyn prooi te laaten vaaren. Ily byt wreed, en altoos met des 
te meer woede, naarmaate hy minder wcêrftand vindt; want hy gebruikt 
voorzorgen met de dieren , die zig kunnen verweeren ; hy vrcelt voor zig 
zelven , en vegt niet dan uit noodzaaklykheid en nooit door eene bewee- 
ging van moed ; zo men hem fchiet , en de kogel hem het een of ander lid 
verbryzelt , fchreeuwt hy , en evenwel , wanneer men hem met llokllageu 
afmaakt, klaagt hy niet gelyk de hond. Hy is harder, minder gevoelig, 
forfcher : hy trekt , loopt , en zwerft geheele dagen en nagten , hy is on- 
vermoeid, en het is milTchien van alle dieren het moeijelykfte om het door 
nazetten af te matten en meeller te worden. De hond is zagt en moedig , 
de wolf, fchoon woelt , is vreesagtig. Wanneer hy in een ftrik raakt is hy 
zolterk, en zo langen tyd , verfchrikt, dat men hem kan dooden , zonder dat 
(ƒ) Zie le Nouveau traité de la Vénerie, pag. 276. 
