63 
DE NATUURLUE HISTORIE, 
Voormaals, toen deze dieren overvloediger waren dan zy tegenwoordig 
zyn, rigtede men dashonden af, om hen te jaagen, en hen in hunne ho- 
len te vangen. Het zyn de dashonden met kromme pooten alleen , die daar 
gemaklyk in kunnen booren; de das verdedigt zig al agteruitloopende, en 
doet de aarde inftorten , om de honden te iluiten of te begraaven ; men 
kan hen niet magtig worden dan door het hol van boven te openen , 
wanneer men oordeelt, dat de honden hem tot het einde van het zelve 
hebben voortgedrecven ; men houdt hem met tangen valt, en vervolgens 
muilbandt men hem , om hem te beletten van te byten ; men heeft ’er my 
verfcheiden gebragt, die op deze wyze gevangen waren geweeft, en wy 
hebben ’er eenigen lang van bewaard. De jongen laaten zig ligtelyk tem- 
men, fpeelen met de kleine honden, en volgen, gelyk als zy, den perfoon, 
wien zy kennen, en die hen te eeten geeft; maar die, welken men oud 
vangt, blyven altoos wild. Zy zyn niet kwaadaartig , niet vraatig, gelyk 
de vos en de wolf, en evenwel zyn het vlcefcheetende dieren : zy neemen 
alles wat men hun geeft, vleefch , eijeren, kaas, boter, brood, vilch, vrug- 
ten, nooten, graanen, wortelen, enz; en zy verkiezen bet rauwe vleefch 
boven al bet overige. Zy flaapen den geheelen nagt, en drie vierde van 
den dag, zonder dat zy evenwel onderhevig zyn aan dien ftaat van ver- 
dooving of winterllaap, waarin de marmotten en berg-rotten het ftrenge 
jaar-getyde doorbrengen. Dat menigvuldig ilaapen maakt dat zy altoos vet 
zyn, fchoon zy niet veel eeten, en het is om die zelfde reden, dat zy 
het eeten zo lang miflen kunnen , en dat zy in ftaat zyn om dikwils drie 
of vier dagen in hun hol door te brengen , zonder daar uit te komen , in- 
zonderheid in tyden als ’er fneeuw ligt. 
Zy houden hunne wooning rein , en cntlaffen zig daar -nooit van hunne 
uitwerpzelen. Men vindt zelden het mannetje by het wyfje : wanneer zy 
op het punt is van te werpen , fnydt zy cenig gras met haare tanden af, 
en maakt daar eene foort van takkebos van, welke zy tuflehen haare poo- 
ten in ’t diepft van haar hol voortfleept, alwaar zy ’er een gemaklyk bed 
voor haar en haare jongen van maakt. Het is in den zomer dat zy werpt , 
en de dragt is gemeenlyk van drie of vier jongen. JNadat dezelve al wat 
groot zyn geworden brengt zy hen te eeten, zy gaat niet dan des nagts 
uit , en begeeft zig verder van honk dan op andere tyden ; zy graaft de 
wpipen-peften op, neemt ’er den honing uit, dringt in de kouynenholen,- 
neemt de jongen weg, ook valt zy op de veldmuizen, de hagediflehen , 
de Hangen, de fprinkhaanen , de eijeren der vogelen, en brengt alles aan 
haare jongen , welken zy dikwils op den kant van het hol doet komen , ’t 
zy om hen te zoogen, ’t zy om hen te eeten te geeven. 
Deze dieren zyn van natuur kouwelyk; men kan hen, welker, men in huis 
opvoedt, nauwelyks den hock van den haard doen verhaten , en, zy krui- 
pen zelfs dikwils zo digt by 't vuur , dat zy zig de voeten branden , daar 
zy niet ligt van geneezen ; ook zyn zy zeer onderheevig aan de fchurft- 
heid; de honden, die in hunne holen kruipen, neemen dit zelfde onge- 
mak over, ten zy men grootc zorg draage om hen wél te wafichen. De 
das heeft altoos een vet en onzuiver huir; hy heeft tuflehen het aarsgat 
