log 
VAN DEN HUIS-MARTER, 
De huis-marter heeft een zeer fraei aanzien; een leevendig oog, vaardigen fprong, 
buigzaame leden en lighaam,en gezwinde beweegingen; hy huppelt en fpringt 
meer dan hy gaat ; hy kruipt gemaklyk op tegen muuren , die niet wel be- 
pleiderd zyn, dringt in de duivenhokken, in de hoenderhokken , enz, vreet de 
eijers , de duiven , de kippen , enz , op ; doodt ’er zomtyds eene menigte van , 
en brengt dezelve aan haare jongen ; zy vangt ook muizen , rotten , mollen , 
en vogels in hunne nellen. Ik heb ’er eene opgeteed , welke ik lang behouden 
heb , zy liet zig tot een zeker punt temmen , maar zy verbondt zig niet aan 
eenig perfoon, en bleef ftecds zo wild, dat men genoodzaakt was haar te ke- 
tenen. Zy voerde den kryg tegen de katten, zy wierp zig ook op de kippen» 
zodra zy dezelve onder haar bereik vondt ; zy ohtfnapte dikwils uit haaren 
kluitter, fchoonom het midden des lyfs vallgemaakt; de eerde reizen trok zy 
niet verre af, en kwam na verloop van eenige uuren weder,, maar zonder 
vreugd , zonder verknogtheid aan een eenig menfch te toonen ; zy begeerde even- 
wel eeten, zo als de kat en de hond dat te kennen geevcn; kort daarna ont- 
fnapte zy nu en dan weder, en bleef langer weg, en eindelyk kwam zy niet 
weder. Zy was toen anderhalf jaar oud , den tyd miffehien , waarin de Natuur 
de overhand hadt genomen. Zy at van alles, wat men haar gaf, met uitzon- 
dering van falade en gras ; zy hieldt veel van honing en verkoos het hennip- 
zaad boven alle andere graanen. Men heeft opgemerkt, dat zy dikwils dronk, 
dat zy zomtyds twee dagen agter malkander hiep , en op andere tyden twee 
of drie dagen zonder flaapen doorbragt , dat zy zig , voor dat zy ging (ka- 
pen, in ’t rond nederkg , haar kop verborg, en als in haar (laait bewondt ; 
dat zy , terwyl zy niet lliep , zonder ophouden in zulk eene geweldige en rus- 
telooze beweeging was, dat men , al ware zy niet op ’t gevogelte aangevallen, 
verpligt zou geweeit zyn haar va(l te leggen , om haar te beletten van alles te 
verbryzelen. Ik heb eenige andere oudere huis-marters gehad, welken -men in 
(brikken gevangen hadt , maar die bleeven zo wild, dat zy yder een beeten, 
die hen aanraaken wilde-, en niets dan rauw vleefch begeerden te eeten. 
De huis-marters, zegt men,draagen zolang als de katten. Men vindt jongen 
van de lente af tot in den herfft, ’t welk moet doen vermoeden, dat zy meer 
dan eens in ’t jaar koppelen en werpen; de jonge wyfjes brengen maar drie of 
vier , de ouden tot zeven jongen ter wereld ; zy velligen zig op een hooizol- 
der, of in een gat van een muur, alwaar zy (Iroo en gras brengen, om daar 
haar kraambed te houden ; zomtyds verkiezen zy ook een fpleet in een rots 
of in een boomftam , alwaar zy mos heen voeren , en zo men haar ontrud , 
verhuizen zy, en brengen haare jongen naar een ander verblyf. Die jongen- 
worden vry fchielyk groot , -want dat , ’t welk ik opgevoed heb , hadt op ’t einde 
van een jaar zyn volkomen groei , en hier uit kan men opmaaken , dat deze 
dieren niet meer danagt.of tien jaaren keven, zy hebben eenigzins een muskus- 
reuk, die. niet geheel onaangenaam is. De bolch-marters en de huis-marters heb- 
ben, even als veele. andere dieren, inwendig blaasjes (e)\ die eene riekende 
doffe bevatten , gelyk aan die , welke de civet vevfchaft : hun vleefch heeft iets 
tan dezen reuk; dat van den-bofch -marter is evenwel niet kwaad om te eeten - ; 
dat van den huis-marter is onaangenaamer en zyn vel is ook veel minder geacht. 
(«) Zie hier agter de.befchryying- der inwandige deden van den huis-marter. 
