jongen op byna zo ras als zy die geworpen hebben, en dan worden zy op nieuws 
ritzig ; en draagen driemaal, telkens vyl of zes, en zomtyds zeven of agt, ja 
wel eens negen jongen ter wereld brengende. 
Dit dier is uitteraart een doodvyand van het konyn ; wanneer men een jon- 
gen fret , die nog nooit een konyn gezien heeft , een leevend , of zelfs een 
dood konyn voorhoudt, werpt hy zig ylings daar op en byt het met woede; 
zo het dier leeft , grypt hy het by de keel of by den neus , en zuigt zyn bloed 
uit. Wanneer men hem in de konynen-holen zendt , muilbandt men hem eerft , 
opdat hy dezelve niet ombrenge, maar alleen noodzaake uit hunne wykplaat- 
fen te voorlchyn te komen , en zig in de ltrikken te verloopen , waarmede men 
de ingangen bezet heeft. Zo men de fret zonder muilband laat loopen , ftaat 
men in gevaar van hem te verliezen , omdat hy , na het konyn zyn bloed uit' 
gezoogente hebben, in flnap valt, en de rook, dien men in het hol maakt, 
is niet altoos een zeker middel om hem weder te voorlchyn te doen komen , 
omdat ’er verfcheiden uitgangen aan een hol zyn, en dat het eene hol niet zel- 
den gemeenlehap heeft met andere holen, daar de fret indringt, naarmaate de 
rook hem verpligt te wyken. De kinderen maaken ook gebruik van den fret 
om vogelnetten magtig te worden ; hy dringt ligtelyk in de gaten der boomen 
en nuturen , en hy brengt hen naar buiten. 
Volgens het getuigenis van Strabo is de fret uit Afrika naar Spanje overge- 
bragt , en dat komt my niet ongegrond voor , omdat Spanje het oorfpronklyk 
land der konynen is, en het land, alwaar zy voormaals menigvuldig!! waren; 
men kan derhalven met reden vermoeden , dat men , toen deze dieren door 
hun overgroot getal lattig waren geworden , fretten heeft laaten komen , waar- 
mede men eene nuttige jagt op dezelve maakte, daar men integendeel met de 
buntüngs te vermeerderen , de menigte der konynen wel koude verminderen , 
maar zonder eenig voordeel, dewyl men hen door dit middel alleenlyk ver- 
delgde , zonder hen zelf te genieten , behalven dat men hen dus ook miffehien 
in veel grooteren getale verdelgd zoude hebben, dan men verlangde. 
De fret , fchoon zig ligtelyk laatende temmen , en zelfs vry onderwerpe- 
lyk , laat egter niet na van zeer uploopend en ligtgeraakt te zyn ; hy heeft een 
flegten reuk op alle tyden , doch die evenwel merkelyk fferker wordt , wanneer 
men hem tergt, en hy zig verhit; hy heeft leevendige oogen, een vuurig aan- 
fchouwen , alle zyne beweegingen zyn zeer gemaklyk en vaardig , en hy is 
terzelfder tyd zo iterk , dat hy ligtelyk een konyn , dat ten minden viermaal 
zo groot is als hy-, overweldigt. 
In weerwil van ’t gezag der Overzetteren en Uitleggeren , twyffelen wy 
egter, of de fret de iótis der Grieken zy? ,, De ictis, zegt Aristoteles, is 
„ eene foort van wild wézeltje , kleiner dan een Malteefch hondje , maar aan 
„ het wezeltje gelyk in hair , in gedaante , in witheid van het ondertte ge- 
„ deelte , en ook in loosheid van zeden ; hy laat zig merkelyk temmen , hy 
„ doet groot nadeel aan de bijenkorven , dewyl hy greetig is naar honing; hy 
9, valt insgelyks op de vogels aan; hy heeft, gelyk de kat het teellid beenag- 
99 tig (e)”. Het lchynt voor eerft , dat hier eene foort van tegenftrydigheid of 
i (*) Aristotei.es, HiJior. Aiiirhal. lib. IX. cap. 6. 
R a 
