I3 2 
DE NATUURLYKE HISTORIE, 
van kwalyk verftaan onder loopt , als men zegt , dat de ictis een foort van 
wild wezeltje is , dat zig merkelyk laat temmen , dewyl het gewoone wezeltje , 
’t welk hier het minft wild van de twee is, zig geheel niet laat temmen. Ten 
anderen , is de fret , fchoon merkelyk grooter dan het wezeltje , niet te vergely- 
ken by het klein Spaanfch of Maltheefch hondje , daar hy verre beneden is in 
grootte. Ten derden fchynt de fret niet de loosheid van het wezeltje, noch zelfs 
eenige liftigheid te hebben. Ik heb den Hr. le Roi , Opziener van des Ko- 
nings jagt, verzogt om dit laatile {luk te onderzoeken, en zie hier zyn ant- 
woord. „ De Hr. de Buffon kan verzekerd zyn dat de fretten inderdaad wel 
„ geen bepaalden fmaak voor den honing hebben, maar dat men, met hen 
„ wat te laaten vallen, hen denzelven kan doen eeten ; wy hebben eenigen vier 
„ dagen lang gevoed met brood in honing water geweekt ; zy hebben daarvan 
„ gegeeten , en zelfs vry veel in de laatile dagen ; het is evenwel waar dat 
„ dezwakilen onder dezen daar zigtbaar van vermagerden”. Het is de eerile reis 
niet , dat de Hr. le Roi , die by veele bekwaamheid eene groote zugt voor 
de Weetenfchappen koeftert, ons byzonderheden van meer of minder aanbe- 
lang, en daar wy gebruik van gemaakt hebben, heeft medegedeeld. Ik heb 
zelf, geene fretten by der hand hebbende , gepoogd de eigen proef te nee- 
men met een hermelyntje met hetzelve niet dan zuiveren honing te eeten , 
en terzelfder tyd melk te drinken, te geeven; het diertje is daar na verloop 
van eenige dagen van geftorven : dus zyn noch de fret , noch de herme- 
lyn, greetig naar honing, gelyk de iftis der Ouden; en het is om deze 
reden, dat ik vermoede, of dit woord ictis niet wel een |geflagtnaam zy, die 
verfcheiden foorten bevat? of zo het eene byzondere foort betekenc , - denk ik 
dat het den huis-marter of den buntfmg uitdrukke, als die beiden inderdaad de 
loosheid van het wezeltje hebben, in de bijenkorven dringen, en zeer greetig 
naar honing zyn. 
