VAN 
DEN WEZEL. 
139 
DE WEZEL *. 
e gewoone wezel is zo gemeen in de gemaatigde en heete landen (Vz), 
| D | als hy zeldzaam is in de koude geweften ; de hermelyn daarentegen , 
zeer nien igvuldig in ’t Noorden , wordt ilegts in kleinen getale in de 
gemaatigde ftreeken gevonden. Deze dieren maaken derhalven twee 
onderfcheiden en afzonderlyke foorten ; het geen aanleiding heeft kunnen gee- 
ven om dezelve te verwarren , en het een voor het ander dier te neemen , is , 
dat ’er onder de gewoone wezels zommige zyn , die , even als de hermelyn , 
des winters in onze klimaaten wit worden ; maar zo zy dit kenmerk gemeen 
hebben , daar zyn egter andere karakters , die hen zeer verichillende maaken ; 
de hermelyn, ros in den zomer, wit in den winter, heeft op alle tyden, een 
zwarten ftaart ; de wezel, zelfs die, welke des winters wit wordt, heeft het 
einde van den ftaart geel \ hy is daarenboven merkelyk kleiner , en heeft een 
veel korter ftaart dan de hermelyn , hy blyft niet , gelyk deze , in de woefty- 
nen en boffchen , hy verwydert zig raauwlyks van der menfchen woonplaatlen \ 
wy hebben de twee foorten gehad , en het is niet waarfchynlyk , dat deze dieren 
die in klimaat , in lighaamsgeftel , in geaartheid , en in geftalte , verfchillen , 
zig met malkandcren vermengen : het is waar , dat ’er onder de wezels groo- 
ter en kleiner zyn ; maar dat verfchil is niet veel meer dan van een duim (b) , 
over de geheele lengte des lighaams, terwyl de hermelyn twee duim langer Ls 
dan de grootfte wezel : noch de een noch de ander laaten zig temmen , zy 
blyven altoos wild in de yzeren kooijen , waarin men verpligt is hen te bewaa- 
ren ; gcene van beiden willen zy honing eeten ; zy dringen niet in de bijenkor- 
ven gelyk de buntfing en de huis-marter, dus is de hermelyn niet de wilde 
wezel , de klis van Aristoteles , dewyl die Schryver zegt , dat dit dier zeer 
tam wordt , en zeer greetig is naar honing. De wezel en de hermelyn , wel 
verre van zig te laaten temmen, zyn zo wild, dat zy niet willen eeten, zo 
men hen aankykt; zy zyn in eene geduurige onruftige beweeging, en zoeken 
onophoudelyk zig te verbergen ; en zo men hen wil bewaaren , moet men hen 
een bos werk geeven , waarin zy zig heftoppen mogen ; zy fleepen daar aües 
heen , wat men hun geeft , eeten niet dan des nagts , en laaten het verfch 
vleefch twee of drie dagen bederven zonder daar aan te raaken ; zy brengen 
* De Wezel heet in ’t Griekfch in ’t Latyn Muflela ; in *t Italiaanfch Donnola, Bal- 
lottula, Binul/i ; in ’t Spaanfch Camadreia; in ’t Franfch Belette ; in ’t Hoogduitfch fVifel; in 
’t Engelfch FVeafel. FVeefel-, en in zommige ftreeken van Engeland Foumart. 
Muflela proprie fle dicla Grsner. F lift. Qua drup. pag. 752! Icon. Anim. Quadr. pag. 99. 
Muftela vulgaris. Ray Synopf. Anim. Quadr. pag. 195. 
Muftela vulgaris. Klein’ de Qtiadrup. p«g. 02. 
Muflela fupra rutila, infra alba ... muftela vulgaris, Brisson. Regn. Animal. pag. 242. 
(a) De wezel wordt ook in Barbarije gevonden; men noemt hem Fert-el fteile. Zie het Ifte 
Deel der Reizen van Dr. Siiaw. 
(ö) Zie hier agter de befebryving van den wezel en den hermelyn, en vergelyk de afmee- 
tmgen dier cwee dieren met eikanderen. 
S 2 
