i4o DE NATUURLYKE RISTORI E r 
drie vierde van den dag met flaapen door; zy , die in vryheid leeven, wag- 
ten ook den nagt af, om hun prooy te gaan zoeken. Wanneer een wezel in 
een kippenhok komt , raakt hy den haan en de oude kippen niet aan , hy ver- 
kiert de ionge hoenders en de kiekens , doodt die met eene enkele wonding , 
welke hy hen aan ’t hoofd toebrengt, en neemt hen vervolgens allen, de eene 
na de andere , weg ; hy breekt ook de eijers , en zuigt die met eene ongeloof- 
de greetigheid uit : in den winter blyft zy gemeenlyk op de zolders , in de 
fchuuren , enz ; dikwils blyft zy daar zelfs in de lente , om ’er haare jongen te 
werpen. Geduurende al dezen tyd voert zy den oorlog, met nog meer geluk 
dan de kat , tegen de rotten en muizen , omdat zy haar niet ontihappen kun- 
nen , dewyl zy haar in haare gaten volgt; zy klautert op de duivenhokken , 
neemt de duiven, demuflehen, enz, weg; des zomers begeeft zy zig naar 
laage plaatfen , rondom watermolens , langs de waterbecken en rivieren , ver- 
bergt zig in dc ftru wellen, om vogels te betrappen, en legert zig dikwils in 
den uitgehold en ftam van een ouden wilg om ’er haare jongen te werpen ; zy 
vervaardigt hun een bed van gras, van hooy of ftroo, van bladeren, van 
werk; zy werpt in de lente, de dragten zyn zomtyds van drie, en gemeen- 
lyk van vier of vyf; de jongen worden met geflooten oogen geboren, zo wel 
als die van de buntlmg, de huis-marter , de bofch-marter enz; maar in kor- 
ten tyd krygen zy zo veel grootte en fterkte, dat zy hunne moeder op de 
iaat volgen ; zy overvalt de Hangen , de waterrotten , dc mollen , de veldmui- 
zen, enz; doorloopt de weiden, verllindt de kwartels en hunne eijeren. De 
wezel gaat nooit met een gelyken tred , hy loopt al fpringende met ongelyke 
en verhaafte fprongen ; en wanneer hy op een boom wil klimmen doet hy een 
fprong , waar door hy zig eensklaps verfcheiden voeten hoog opgeeft; op de- 
zelfde 0 wyze fpringt hy, wanneer hy een vogel wil betrappen. 
Deze dieren hebben, zo wel als de bunliing en de fret, zulk eene rterkc 
lugt dat men hen niet in eene beflooten kamer kan houden ; zy rieken des 
zomers erger dan des winters , en zo men hen vervolgt of tergt. Hinken zy 
van verre, en helmetten, óm zo tefpreeken, den dampkring. Zy trekken al- 
toos in ftilte voort, geeven nooit geluid, ten zy men hen Haat; zy hebben 
een fcherpen en roeftïgen febreeuw , die de aandoening, van toorn wel uitdrukt. 
Gelyk zy zelve zeer lelyk rieken zo vreezen zy geene Hinkende . plaatfen of 
rottige voorwerpen. Een myner boeren vondt en ving, op zekeren dag, drie 
jong geboren wezels, in een dooclen wolf, welken men hy de agterlle poo- 
teih, aan een boom hadt opgehangen ; de wolf was byna geheel verrot , en,,, 
de moeder wezel hadt gras , rtroo , en bladen in de holligheid der boift van 
dit rottend kreng, gebragt, daar eene bedding toegefteld, en er haare jongen 
in geworpen. 
