150 
DE NATUURLYKE HISTORIE, 
beschryving van den hermelyn . 
zyn eene menigte dieren die verfcheiden naamen hebben , fchoon 
rw z -' § eene verandering ondergaan , die hen op verichillende tyden van 
A 1 ^ gedaante doet verfchillen ; dus moet men zig niet verwonderen dat 
de hermelyn twee naamen vqere , dewyl hy op zulk eene dui- 
delyke wyze van kleur verandert, dat de hermelyn , in het cene jaargetyde be- 
fchouwd , een verfchillend dier i'chyne van hetzelfde dier, in een ander jaargety- 
de gezien. Geduurende den zomer verfchilt hy niet van den wezel dan daar- 
in dat hy grootej is (/%. i , PI. XXXI), een langer Haart heeft, die zwart 
aan het einde is , en dat de rand der ooren en de vingers der vier voeten wit 
zyn ; voor het overige gelyken deze dieren naar malkanderen door hunne ge- 
daante en kleuren. De hermelyn draagt ook in den zomer den naam van we- 
zd met een zwarten ftaart , maar in den winter wanneer dit diertje de lichte 
bruine en geelagtige kleur van den wezel verheft, en geheel en al wit wordt 
(fig. a, PI. XXIX), met uitzondering van het eind van den ftaart, dat zwart 
blyft , is het in dien ftaat algemeen onder den naam van hermelyn bekend. 
De veranderingen van kleur, welke de hermelyn ondergaat, fchoon zeer 
zeker , is den landlieden niet bekend , die dan eens de hermelynen met hunne 
witte kleur zien , en op andere tyden met hunne bruine kleur , en hen om die 
reden verfchillende van elkanderen gelooventc zyn. Men weet evenwel dat de 
hermelynen van het Noorden beurtelingfch wit en bruin zyn in hetzelfde jaar. 
Ge, SN zit. maakt gewag van dezelfde verandering van kleur met opzigte op den 
berg-hermelyn in Zwitferland. Men kan niet twyfelen of de hermelyn veran- 
dert wezendlyk van kleur , dewyl men ’er vindt die gedeelteWk bruin en ge- 
deeltelyk wit zyn op den kop, op den mg, en op andere deelen des lighaams, 
alwaar de witte hairen in den ruityd met de bruine vermengd zitten. Ik heb 
gelegenheid gehad om my hier van op eene zekere wyze te overtuigen , maar 
die my in het vervolg eene andere twyfeling heeft overgelaaten. 
Terwyl ik op den eerften maart 1757 te M onthard in Bourgogne was, bragt 
men my een leevenden hermelyn , welken men in den omtrek der ftad gevangen 
hadt. Dit dier w T as geheel en al wit , behalven aan het eind van den ftaart dat 
zwart was ; het wit hadt eene lichte tint geel, welke men Üegts gewaar wierdt 
als men het diertje uit zekere oogpunten befchomvde. Ik deed het diertje in 
eene yzeren kooi opfluiten , met oogmerk om liet ten minften een jaar te bewaa- 
ren, om te zien in welleen tyd het bruin zoude worden, en op welken tyd het 
zyne witte kleur herneemen zoude. Ik zag weldra cenige tinten bruin onder 
het wit , en van den negenden derzelfde maand maart af hadt hy reeds den ge- 
-heelen bovenften kant en de zyden van den bek en van den kop van eene 
rosagtige bruine kleur ; deze kleur ftrekte zig langs den hals en den rug in de 
gedaante van eene ftreep tot aan het kruis uit , die een halven duim breed 
•was, en men zag eenige tinten van diezelfde kleur op den buitenkant der 
