VAN D E N EEKHOORN. 
i 57 
winterflaap gelyk de relmuis , hy is ten allen tyde wel ter deeg wakker, en , 
zodra men den boom daar hy op ruft maar een weinig roert , komt hy uit 
zyn fchuilplaatsje voor den dag , en vlugt op een anderen boom , alwaar hy 
zig onder de befchutting van een tak gaat verbergen. Hy verzamelt hazelnoo- 
ten in den zomer , vervult ’er de holle ttammen of fpleeten van een ouden 
boom mede , en neemt des winters toevlugt tot zyn opgelegden voorraad ; ook 
zoekt hy de gezegde nooten in den winter wel op van onder de fneeuw , wel- 
ke hy al krabbende wegvaagt. 
Hy heeft een fchelle Item , die nog fterker treft dan die van den hnis-mar- 
ter ; daarenboven heeft hy nog een gemorrel met den geflooten mond , een 
klein geknor van ongenoegen , ’t welk hy doet hooren zo dikwils als men hem 
tergt. Hy is al te lugtig en vaardig om te gaan ; hy loopt gemeenlyk al fprin- 
gende, en zomtyds huppelende; hy heeft zulke icherpe nagels, en zulke 
fchielyke beweegingen , dat hy tegen een ftam van een beukenboom , die men 
weet dat zeer glad is , in een oogenblik naar boven fteigt. 
Men hoort de eekhoorns geduurende de fchoone zomcrfche nagten fchreeu- 
wen , terwyl zy malkanderen op de boomen agter nazetten ; zy fchynen de 
hitte der zon te vreezen ; zy blyven over dag in hunne digtbelommerde fchuil- 
plaatfen , daar zy des avonds uit te voorfchyn komen , om zig te verlugtigen , 
beweeging te maaken , te fpeelen , te vrijen , en te eeten. Die fchuilplaatfen 
zyn zinlyk , warm , en ondoordringbaar voor den regen ; het is gemeenlyk op 
die plaats van den boom , alwaar de ftam zig m twee of meer groote kroon- 
takken gaat verdeden , dat zy zig legeren ; zy beginnen met daar takjes en 
ryftjes heen te brengen , welken zy in orde fchikken , en met mos doorvleg- 
ten ; zy pakken vervolgens alles in malkanderen , om de noodige vaftheid en 
ftevigte aan het werk te geeven , en om daar eene gemaklyke cn veilige fchuil- 
plaats voor haar en haare jongen te hebben ; dit verblyf heeft maar ééne ope- 
ning van boven, jvjiit zo nauw als zy vallen kan, en pas genoeg om ’er te 
kunnen doorkomen ; boven deze opening is een foort van dek , dat de gedaan- 
te van een kegel heeft , en waardoor het vertrek , dat daar onder is , volko- 
men beveiligd wordt , dewyi de regen dus' naar alle zyden rondom kan afloo- 
pen , zonder in te dringen. 
Zy krygen gemeenlyk drie of vier jongen ; hunne bronstyd valt in de len- 
te , en zy werpen in de maand van may , of het begin van juny ; zy verwis - 
felen van hnir op ’t einde van den winter ; het nieuwe hair is roffer dan dat 
*t welk uitvalt. Zy kammen zig, zy ftryken zig met de voorpooten en tanden 
om bun hair glad en gelyk te doen liggen ,< zy zyn in ’t geheelz inlyk, en 
hebben geen kwaaden reuk ; hun vleefch is vry goed om te eeten. Het hair 
van den ftaart wordt gebruikt om penfeelen van te maaken ; maar hun vel is 
niet goed voor peltery. 
Daar zyn veele foorten van dieren , die aan den eekhoorn grenzen , en daar 
zyn weinige verfcheidenheden in de foort zelve ; men vindt eenige afchgrau- 
we* alle de andere zyn ros, de pent gris , of gryze eekhoorn, die van eene 
verfchillende foort is , blyft altoos grys. En zonder van de vliegende eekhoor • 
nen te fpreeken , die zeer verfchillende zvn van de andere ; zo formeeren de 
V 3 
