V A N D E VELDMUIS. 
201 
dieren aan de plantfoenen en kweekhoven doen. Zy haaien de nieuwsgelegde 
eikels weg; zy volgen de voor, door den ploeg gemaakt, graaven yderen ei- 
kel , na malkanderen op , en laaten "er niet êéne overblyven. Dit gebeurt voor- 
al in de jaaren waar in de eikel niet zeer overvloedig valt ; gelyk zy ’er als- 
dan niet genoeg uit de boffchen kunnen haaien zo komen zy dezelve in de be- 
zaaide landen zoeken, niet om dezelve op de plaats, daar zy die vinden, op 
te eeten, maar om die na haar hol te fleepen, alwaar zy ze opftapelen, en 
dikwils laaten verdroogen en verrotten. Zy alleen doen meer fchaade aan een 
kweekhof van hout , dan alle de vogels en alle de andere dieren te famen. Ik 
heb geen ander middel gevonden om dit groot nadeel te ontgaan , dan met 
ftrikken te zetten , van tien tot tien voeten , over de geheele uitgeftrektheid 
van het (luk lands ; men heeft flegts een gebraaden noot voor lokaas noodig , 
en men legt die onder een platten fteen , door een dun takje onclerfteund ; zy 
komen oni de noot te eeten , die zy boven den eikel verkiezen ; gelyk dezelve 
aan het rvsjevaft is, zo valt de Heen, zodra zy daar aanmaken , hun op ’t 
lyf en verplet hen. Ik heb van dit zelfde middel gebruik gemaakt tegen de 
campagnols , die ook de eikels verdelgen , en , dewyl men my alles , wat in 
de hinderlaagen gevonden wierdt , zorgvuldig bragt , zo heb ik de eerfte rei- 
zen met verbaazing gezien, dat men, dag voor dag, een honderd, zo veld- 
muizen als campagnols, opving, en dat op een ituk lands van omtrent veertig 
akkers ; ik heb ’er meer dan twee duizend in drie wecken tyds gehad , name- 
lyk van den 15 november tot den 8 december, en vervolgens in minderen 
getale, tot dat de zwaare vorft inviel, geduurende welke zy zig in haar hol 
1 'chuil houden en voeden. Zedert dat ik , voor meer dan twintig jaar , deze 
proef genomen heb , ben ik nooit in gebreke gebleeven , om my telkens , wan- 
neer ik hout zaaide, van hetzelfde middel te bedienen, het is my nooit ge- 
milt op die wyze een groot getal veldmuizen te vangen. 
Het is vooral in den herfil, dat men haar in zo grooten getale vindt, daar 
zyn ’er veel minder in de lente , want zy verdelgen malkanderen , zodra haai- 
de lee.vensmiddelen in den winter een weinig beginnen te ontbreeken ; de groo- 
te eeten de kleine; zy eeten ook de campagnols, en zelfs de lyfters, de mer- 
len, en andere vogels, die zy in de netten of ftrikken gevangen vinden. Zy 
beginnen met de harfenen, en eindigen met het overige van ’t lyf. Ik heb 
twaalf dezer dieren, leevende, ineen zelfde vat, by malkander gezet. Men 
bragt hun des morgens ten agt uuren eeten ; op zekeren dag , dat men hen 
een kwartier uurs verzuimde , was ’er eene , die de anderen tot voedzel moeft 
verftrekken ; des anderen daags aten zy eene andere , en eindélyk , na ver- 
loop van cenige dagen , bleef ’er niet meer dan ééne over , alle de andere wa- 
ren gedood, en gedeeltelyk opgevreeten, en die, welke de laatfte overbleef, 
was zelve verminkt aan de pooten en den ftaart. 
De rot teelt fterk voort , de veldmuis nog meer ; zy werpt meer dan eens 
in ’t jaar , en de dragten zyn dikwils van negen en tien , daar die van de rot 
flegts van vyf en zes zyn. Een myner Boeren ving ’er op zekeren dag twee- 
en-twintig in een enkel hol ; daar waren twee wyfjes en twintig jongen. Deze 
- foort van" dieren is algemeen verfpreid door geheel Europa , men vindt dezel- 
VII. Deel. • Cc 
