BESCHRYVING VAN DE WATERROT. 
2x7 
De milt hadt drie vlakke zyden; zy was langwerpig en breeder aan haar 
onderfte dan aan haar bovenfle gedeelte; zy was roodagtig van kleur, fchoon 
een weinig lichter dan de lever, en zy woog twaalf greinen. 
liet alvleefch maakte drie lange en dunne takken , de eene ftrekte zig langs 
den twaalfvingerigendarm , de tweede boven het regter gedeelte der maag, 
en de derde over het linker deel onder de milt uit ; daar zat tuffchen de twee- 
de en derde een vierde tak , die op den bovenkant der maag geplaatft was , en 
die zig in drie kleinere takken verdeelde. 
Het indrukzel der nieren was niet zeer diep -en binnen in dezelven zat flegts 
eene duidelyke tepel; het zenuwagtig middelpunt des middelrifs was zeergroot 
en zeer doorfchynend ; het vleefchig gedeelte hadt zelfs zo weinig dikte , dat 
men de longen door hetzelve heen kon zien. 
Het hart was langwerpig en in het midden der bord geplaatft , met de punt 
een weinig ter linkerzydc gekeerd. De regter long hadt vier , en de linker 
twee kwabben gelyk by de meefte viervoetige dieren , maar de kwabben der 
long van de waterrot hadden byna geene uitranding. 
De tong fcheen my toe fmaller in het midden en verhevener aan zyn agter- 
fte deel te zyn dan die van de rot ; de randen van het ftrottenboofdje waren 
als eene zaag getand ; daar zaten op het verhemelte agt groeven die tennaas- 
tenby op eenen gelyken alftand van elkandercn zaten als die van de rot, maar 
de groeven die tuffchen de baktanden zaten waren minder bolrond naar voren. 
De groote en de kleine herffenen fcheenen my niet toe van diezelfde deelen 
by de rot te vcrl'chillen , dan daarin dat het voorfte gedeelte der voorherffe- 
nen fmaller was ; deze woogen vier-en-twintig en de kleine herffenen agt 
greinen. 
De waterrot heeft geenen duidelyken balzak; zomtyds voelt men de beide 
zaadballen aan elke zyde van de ruimte die tuffchen den aars en de opening 
der voorhuid overblyft ; op andere tyden voelt men ’er flegts dén uitwendig , 
doch by de meeften dezer dieren blyven de zaadballen , ten minften tot eenen 
zekeren ouderdom toe, in den onderbuik verborgen zitten. 
liet roedehoofdje (z/, fig. 3 en 4, PI. XIV) is dik en rolrond; de pis- 
buis zit in het midden van eene holligheid die aan het eind van het roede- 
hoofdje is; daar zit aan elke zyde van het roedehoofdje binnen de voorhuid 
eene klier ( 7 J B , fig. 3) die lang en dun is, en welker opening op den rand 
der voorhuid zit. De pisblaas (C, fig. 3 en 41 hadt de gedaante van eene peer, 
en de zaadballen (/) E) die van eene olyf ; het knobbeltje (FG) van den op- 
perbal was klein , deszelfs vaten die opééngewonden waren , vertoonden zig 
zeer duidelyk. De afvoerende vaten (!i l') waren niet zeer lang, maar zy wa- 
ren dik. De zaadblaasjcs (AT L) maakten flegts eenen verlengden zak, teunaas- 
tenby gelyk een haanenkam uitgefneeden , en in de gedaante van eenen glaa- 
zen kolfban liet eind omgeboogen; zodra men in dezelven prikte kwam daar 
eene witagtige hof uit te voorfchyn , die nog al eenige ftevigte hadt. De voor- 
ftanders waren groot en aan den wortel der zaadblaasjes geplaatft; zy had- 
den eene zeer onregelmaatige gedaante , en waren elk als uit drie lobben (M 
N ü 1 J Q A) famengefleld ; derzelver zelfftandigheid was redelyk week en zy 
VU. Deel. E e 
