io8 
DE N A T U U R L Y K E HISTORIE, 
men weder deze befchryving (h) leeze , en dan oordeele : hoe onaangenaam , 
hoe verveelende de onderzoekingen van dezen aart mogen zyn , men kan de- 
zelve in de byzondere Hukken van de Natuurlyke Hilbrie niet vermyden ; 
men moet , voor dat men over een , dikwils weinig bekend , onderwerp gaaf 
fchryven , zo veel mogclyk alle de duifterheden verwyderen , en in ’t voorby- 
gaan de dwaalingen aanwyzen, die nooit miflen in menigte gevonden te wor- 
den op den weg der waarheid, daar het dikwils zeer moeijelyk is by te ko- 
men, minder door de fout der Natuur dan door die der Natuurbefchry veren. 
Het geen men als het zekerft uit deze onderzoekingen kan opmaaken , is , 
dat er wezendlyk drie foorten van dieren beftaan , waaraan men den gemee- 
nen naam van miereneeters gegeeven heeft ; dat die drie foorten zyn de tama- 
noir , de tamandua en At fourmiller of kleine miereneeter ; dat de vierde foorT 
door den Hr. Brisson onder den naam van fourmill&r aux longues oreilks , of 
miereneeter met lange ooren opgegeeven , twyffelagtig is zo wel als de andere 
foorten door Seba aangeduid : wy hebben den tamanoir en den fourmiller ge- 
zien, wy hebben ’er het vel van in des Kouings Kabinet; deze foorten zyn 
zekerlyk zeer verfchillende van malkanderen , en zy zyn zodanig als wy haar 
befchreeven hebben , maar wy hebben den tamandua niet gezien , en wy Ipree- 
ken daar niet van dan volgens PisoN en Marcgrave , die de eenige Schry- 
verszyn, welken men over dit dier kan raadpleegen, dewyl alle de andere 
niet anders gedaan hebben dan hen na te fchryven. 
De tamandua maakt , om zo te ^reeken , de middenevenredigheid tuflehen 
den tamanoir en den fourmiller, ten opzigtte van de grootte des lighaams*, hy 
heeft, even als de tamanoir, een zeer verlengden fnuit en vier vingers aan de 
voorfte voeten; maarhy heeft, gelyk als de fourmiller , den ftaart zonder hair 
aan ’t einde, waar mede hy zig aan de takken der boomen ophangt: de four- 
miller heeft ook dat zelfde gebruik; in deze plaatfing houden zy hun lighaam 
in evenwigt, brengen hunnen fnuit by de gaten en uitgeliolde boomltammen 
fteeken daar hunne tong in, en haaien die fchielj;k te rug, om de eekorve- 
nen , die daar aan zitten , door te flikken. 
Voor het overige hebben deze dide dieren, die zo zeer verfchillen in groot- 
(i) „ Tamandua dTjdménque pettt, of Ie mangeur de fourmis, De kleine Amerikaan- 
„ fche tamandua, of de miereneeter meteen neft van deze infekten afgefchilderd • zie 
„ hoe hy met de nagelen zyner voorfte voeten het mierenneft omvdt, daar hy zvn êenfe- 
„ fte voedzel van heeft: zie daar zyn langen, dunnen, fmallen, kop, zyne korte ooren zvn 
„ puntigen fnuit, die zyne groote en dunne tong verbergt, waarmede hy de mieren betrant 
„ en dooi^^flikt, ge yk wy ons voorftellen voor het oog te toonen, in de Plaaten die vol- 
„ gen zullen . ( M«. Hy toont mets in de volgende Plaaten.) „ Zyn kop, zyne beenen, 
„ zyne voeten, zyn ftaart, en het voorfte zyns lighaams zyn ftroo kleurig , of ligtgeelTet 
„ agterft des lighaams is rosbruin, hy heeft op de borft, by wyze van draagband, een ge- 
„ deelte zyagtig hair, dat zig naar t midden van den rug verheft met de andere grove 
„ haircn, die hen dan beginnen te bedekken; zyn ftaart is kort, byna kaal, en binnen- 
„ waards gekronid . Sfiaa Fol. II. pag. 48. Tab. XLVII. fig. 2. 
laatfto kenmerken van deze befchryving paifen vry wel op den tamandua, 
dat dier behoofe^^^^ tieaelve al te weinig nauwkeurig om te kunnen zeggen , dat zy tot. 
