1£2 
DE NATUURLYKE HISTORIE, 
inenfch; ik heb ’er een geopend, wiens maag vol houtluizen was, welken hy 
onlangs gegeeten hadt : het maakzel en de afraeeting zyner tong fchynen te 
bewyzen, dat hy zig ook met mieren voeden kan; zy brengen maar één jong 
ter wereld , ’t welk zy in gaten van boomen , by den grond , werpen ; ter- 
wyl het wyfje zoogende is , is het zeer gevaarlyk zelfs voor de menfchen ; de 
gemeene liedep te Kayenne eeten het vleefch van dit dier ; het is zwart , zon- 
der vet, en zonder geur; het vel is hard en dik, de tong is van eene byna 
kegelagtige gedaante gelyk de fnuit. 
De Hr. be lk Borde geeft eene Ontleedkundige befchiyving van dit dier , 
welke ik geoordeeld heb niet te moeten gemeen raaaken , om hem de eerfte- 
lingen van dezen arbeid die my voorkomt zeer nauwkeurig te zyn , over te 
Jaaten. 
De tamanoir , vervolgt de Hr. de la Borde , krygt zyn volkomen groey 
niet dan in vier jaaren : hy ademt niet dan door de neusgaten ; aan het eerfte 
wervelbeen, dat den hals mqt het hoofd famenvoegt, is de longepyp zeer 
wyd, maar zy vernauwt zig eensklaps, en maakt een gang, die tot aan de 
neusgaten vooftgaat, in deze foort van kromhoorn, die het dier voor het Bo- 
venli kaakbeen dient: die hoorn heeft een voet lengte en is ten minften zo 
lang als het overige van den kop ; daar is geen gang van de longepyp naar 
den muil, en egter is de openlng der neusgaten zo klein, dat men moeite hadt 
om daar de fchagt van een fchryfpen in te brengen ; de oogen zyn ook zeer 
klein en hy ziet niet dan van ter zyde : het vet van dit dier is ongemeen wit: 
als het eenig water overzwemt draagt het zyn grooten en langen Haart op den 
rug tot aan ’t hoofd oragevouwen. 
l^e fh'" Aublet en Olivier hebben my verzekerd , dat de tamanoir zig 
niet dan met zyne tong voedt, dewelke met een lymerig en kleevend vogtb&- 
legdis, waarmede hy gekorvenen opvat; zy zeggen ook, dat zyn vleefch 
niet kwaad om te eeten is. ' ' 
DE TJMANDUJ. 
VVy denken tot de foort van den tamandua te moeten betrekken het dier ; 
waarvan wy hier in de P/aat XXIX* de afbeelding geeven , en waarvan het 
vel , wél behandeld , In het Kabinet was van den Hr. Graaf de Caylus , en 
thans in des Konings Kabinet , is ; het verfchilt van den tamanoir niet flegts in 
grootte maar ook in gedaante ; zyn hoofd is naar evenredigheid veel zwaarer, 
het oog is zo klein , dat het maar eene iyn grootte heeft, en nog is het om- 
vangen van een rond opftaand hair ; het oor is ron’d , en met groot zwart hair 
van boven geboord ; het geheele lighaam heeft maar dertien duimen lengte 
van het einde van den neus en ’t begin van den ftaart , en nauwelyks tien ciui- 
men hoogte : bet hair boven op den rug is vyftien lynen lang , dat van den 
buik, dat vuilwit is , heeft dezelfde lengte; de ftaart is maar zeven en een 
haft duim lang , overal met lang vaal hair bedekt , met ftreepen of ringen 
van eene ligtzwarte fchaduwing. 
Daar zyn in deze geheele belchry:,’ing flegts twee kenmerken die niet over.- 
een 
