VAN DEN TAMANOIR, DE TAMANDUA, enz. 113 
eenkomen met die, welke Marcgrave van den tamandua heeft opgegeeven: 
de eerfte is de ftaart, die overal met hair bedekt is, terwyl dié van Marc- 
grave den ftaart aan ’t einde kaal heeft; de tweede is, dat onze tamandua 
vyf vingers aan de voorvoeten heeft, daar die van Marcgrave flegts vier 
hadt ; maar voor het overige komt alles genoeg overeen , om ons te doen ge- 
looven , dat het dier , waarvan wy Iiier de afbeelding geeven , ten minften ee- 
ne verfcheidenheid in de foort van de tamandua is , zo het niet juift van de- 
zelfde foort zy% 
De Hr. de la Dorde fchynt in zyne waarneemingen dit dier onder den 
naam van kleinen tamanoir op ’t oog te hebben: hy heeft, zegt hy, een 
witagtig hair, omtrent twee duimen lang; hy kan wat meer dan zellig pon- 
den weegen; hy heeft geene tanden, maar hy heeft ook zeer lange klauwen; 
hy eet niet dan des daags, even als de andere, en het wyfje werpt maar een 
jong tevens , het dier leeft ook op dezelfde wyze , en onthoudt zig in de groo- 
te boffehen ; zyn vleefch is goed om te eeten , maar men vindt hem zeldzaa- 
mer dan den grooten tamanoir. 
Ik had wel gewenfcht ; dat de Hr. de la Dorde my nauwkeuriger en ora- 
ftandiger aanduidingen hadt gezonden , die onze onzekerheden wegens de 
foort van dier bepaald mogteii hebben. 
Zie hier wat hy my terzelfder tyd fchryft over den kleinen miereneeter, 
waarvan wy hier agter de afbeelding geeven PI. XXX. 
_Hy heeft het vel ros , glinfterende , een weinig verguld ; hy voedt zig met 
mieren, fteekt zyn tong, die zeer lang is, en de gedaante van een worm heeft, 
uit, de mieren hegten zig daar aan: dit dier is niet grooter dan een eekhoorn; 
het is niet moeijelyk te vangen, het gaat langzaam, zet zig, gelyk de luyaard, 
op een ftok , dien men het voorhoudt , en waarvan het nier poogt af te gaan ; 
men brengt het dus , op dien ftok zittende, waar men wil: zy hebben geene 
fchreeuw ; men vindt hen dikwils op de takken zitten , daar zy zig met hunne 
klauwen aan vaft maaken : zy brengen maar een jong ter wereld'^ dat zy in 
een hollen boomftam werpen op bladen , welken zy daar op haar rug naar toe 
gebragt hebben ; zy eeten niet dan des nagts ; hunne klauwen zyn zeer ge- 
vaarlyk, en zy fluiten die zo vaft _, dat men hen ’t geen zy gegreèpen hebten 
niet kan doen loslaaten ; zy zyn niet zeldzaam , maar moeijelyk op de hoornen 
te bemerken. 
De Hr. Vosmaer maakt een vry ongegronde berifping wegens het geen ik 
over de miereneeters gezegd heb ; dus drukt hy zig uit in zyne befchryving 
van den Ooft-Indifchen eekhoorn , blz. 6. 
Dy deze gelegenheid moet ik ook nog tegen ’t gevoelen van den Hr. Buf- 
Fon, X Deel blz. 105 aanmerken, dat myindenvoorgaanden jaare 1765. door 
den Ed. Hr. Gouverneur Tulbagh van de Kaap de Goede-hoop , de mieren- 
eeter , myrmecophaga by Linnaïus , voor het Kabinet van zyne Doorlugtige 
Hoogheid is overgezonden .; ik heb dcnzelven onder den naam van aardvnken 
Giitvangen, gelyk Kolbe hem dus ook noemt in zyne befchryving 1 . Deel pag. 
196. zo dat Desmarchais in zyne Foyage, en Kolbe gelyk hebben, als zy 
zeggen , dat dit dier in Afrika zo wel als in Amerika gevonden wordt • uit 
X, DeeJ. P 
