BESCHRYVING VAN DEN TAMANOIR. 
115 
BESCHRTFING VAN BEN TAMANOIR, 
et bekkeneel van den tamanoir (i>/. XXIX') is zeer klein, maar zyn 
« H j fmoel is zo lang dat de geheele kop meer dan een derde gedeelte van 
de lengte van het dier uitraaakt, van het eind der lippen tot aan het 
begin van den ftaart j de lengte van den fmoel bedraagt ten naaften- 
by twee derde deelen van die van den kop , en byna het vierde gedeelte van 
die van het geheele lighaam , van het bekkeneel en den fmoel daar onder be- 
greepen ; dit is als of de fmoel van een paard van eene gewoone kloekte twee 
voeten lang \vas,terwyl dezelve flegts dertien of veertien duimen lengte heeft, 
fchoon het paard onder de dieren van onze lugtllreeken een van dezulken zy , 
die den langften fmoel hebben , dat is te zeggen wiens oogen het verft af- 
ftaan van het eind der lippen ; de fmoel van den tamanoir is byna rolrond, 
hy heeft weinig middellyns, en dezelve .is niet veel dikker by de oogen dan 
aan het uiteinde; de bek is klein; de openingen der neusgaten ftaan voor aan 
den fmoel , twee lynen boven den rand der hp , zeer digt by elkanderen • de 
oogen zyn klein naar evenredigheid van den fmoel , en ftaan aan de zyden 
van den kop geplaatft; de ooren zyn kort, rond, en ftaan zeer verre van de 
oogen af; zy waren bloot: het bekkeneel heeft eene langwerpige en byna rol- 
ronde gedaante van de ooren af tot aan de oogen: de tamanoir heeft een korten 
hals , is lang van lighaam en ingevallen van buikzyden , hy hééft een langen ftaart , 
en korte agterbeenen; de agterfte voeten hebben vyf vingers, en de voorfte 
flegts vier ; de twee middelfte zyn dikker en hebben veel langer nagels dan 
de twee andere vingers der voorfte voeten en dan die der agterfte voeten : de 
binnenfte vinger der voorfte voeten ftaat hooger dan de tweede, gelyk by de 
inecfte andere dieren: de laatfte regel der vingeren heeft eene goot in de 
lengte op zynen bovenden kant van het midden zyner lengte af tot aan het 
eind toe. 
Het hair van den fmoel is kort , het ligt voorover , het is dun , ftyf , en 
egter zagt op het gevoel wanneer men de hand volgens den loop van het hair 
af ftrykt; het hadt eene gemengde kleur uit grys bruin en zwartagtig bettaan- 
de ; het hair van den kop verfchilde niet van dat van den fmoel dan daarin 
dat het wat langer was; daar zat van het agterhoofd af, langs den hals, den 
rug en de lendenen , tot aan den ftaart toe eene lange foort van hair in de ge- 
daante van maanen; dit hair wierdt iangzaamerhand langer naar maate betdig- 
ter by den ftaart zat , deszelfs grootfte lengte was van dertien of veertien dui- 
men ; de maanen ftonden op de fchoft als de épi of koornairen geplaatft (a) 
zodat het hair van dat gedeelte der maanen dat zig van de fchoft tot aan hét 
agterhoofd ukftrekt, naar voren gerigi. was, en dat van het overige der maanen 
(n) Zie het IV Deel van dit Werk , biz, 133 alwaar deze fpreekwyzen van de épi of 
kmmir fen hosjt verklïard worden, in de befchryving van het paard. ^ 
P 2 
