OVER DE ONTAARTING DER DIEREN. 15 
afgefcheiden ; dewyl dc ezel met de merrie ^ het paard met de ezelin 
■'^oortteelt; en wanneer men het eens zo verre konde brengen van den 
Zebra tam te maaken , en zyne wilde en agter uitflaande geaartheid te on- 
derwerpen , zoude hy waarfchynlyk met het paard en den ezel voorttee- 
len, gelyk zy met malkander doen. 
En die muilezel , welken men van alle tydcn befchouwd heeft als een 
^^yO^^ven yoortbrengzel , als een monller uit de beide natuu;tn zaamge- 
Iteld, en ’t welk men te dezer oorzaak onbekwaam heeft geoordeeld om 
Z!g hervoort te brengen , en ftam te maaken , is echter niet zo diep ver- 
ballerd als men zig naar dit vooroordeel verbeeldt, dewyl het inderdaad 
niet geheel onvrugtbaar is , en zyne onvruchtbaarheid flcgts van cenige 
uitwendige en byzondcre omftandighedcn afhangt. Men weet dat de 
muilezels in de heete landen dikwils hebben voortgebragt ; men heeft ’er 
we*\ voorbeelden van in onze gemaatigde kJimaaten , 'maar men 
eenifflna^'^ voortteeling ooit zy uitgewerkt door de enkele ver- 
brenw i en de muilezelin, dan of men het voort- 
ngzci^ verichuldigd ware aan de verceniging van den muilezel met 
ue merrie, of ook aan die van den ezel met de muilezelin. Daar 
zyn twee foorten van muilezels; de eerfte is de groote muilezel, of 
die ook maar eenvoudig de muilezel genaamd wordt, dewelke voortkomt 
van de koppeling van den ezel met de merrie; de tweede is de kleine 
muilezel, voortkomende van het paard met de ezelin, welke wy 
zullen noemen, om hem van de andere te onderfcheiden. De ouden 
<^ezelve, en onderfcheidden hen, even als wy, door twee ver- 
icheiden naamen : zy gaven dien van mulus aan den muilezel van den ezel 
met de merrie voortkomende ; cn dien van hinnus, burdo, aan den, 
muilezel van het paard met den ezelin gefproten : zy hebben verzekerd 
11^ j (^d) met de merrie een dier voortbreiigt, waaraan zy insge- 
^ks den naam van ginnus of hinnus (e) gaven ; zy hebben insgelyks verze- 
kerd, dat de muilezelin mula vry licht ontvangt, maar dat zy naare vrucht 
zelden tot volkomenheid kan brengen; en zy voegen ’er by , dat, fchoon 
er menigvuldige voorbeelden zyn van muilezelinnen die geworpen hebben, 
men dit voortbrengzel echter als een wonder moet befchouwen. Maar wat 
IS een wonder m de Natuu^ wat anders dan een uitwerkzel dat zeldzaamer 
voorvalt dan een ander? De muilezel kan derhalven bezwangeren, en de 
muilezelin kan, in fommige omftandigheden, ontvangen, draagen, en 
mulum preereavit. . . mula quoque jam fa fla gravida tft, 
of perficeret atque ederet proltm. Arktoteles, Hill. /him. Lib. VI. Cap. 
Hijl NaT Li^VlU Cap^*^ pfp^fijfe f<epe‘, verumprodigu Uco habitum. PuN. 
Het woord Ginnus is door Aristoteles in twee onderfcheidene betekenilTen 
BMiiiev-i’ eerlte duidt lu het algemeen een onvolmaakt dier, een misgeboorte, een dvverg- 
mertie- h- hengft met eene ezelin, of van den ezel met eene 
ezel mJt de merri *1'®^ kct byzonder voortbrengzel is van den in«H' 
