24 
DE NATUURLTKE HISTORIE 
herkomftig zyn, is het deze gemeene betrekking, die den vos tot den wolf 
doet naderen, en my voorkomt de foorten meer te vereenigen dan alle 
andere betrekkingen van overeenkomft in de geftalte en in het inwendig 
maakzel. Om deze twee foorten tot de eenheid te brengen, moet men dus 
tot een ouderen Raat der Natuur opklimmen ; maar in den tegenwoordigen 
Raat moet men den wolf en den vos befchouwen als de hoofd- of groote- 
fpruiten van het geflacht der vyf dieren, welken wy hebben aangewezen j 
de hond, de chacal, de ifatis, zyn daar flegts zydtakken van, enzyzyn 
tulTchen de beide eerRen in geplaatR ; de chacal deelt in de natuur van den 
hond en den wolf, en de ifatis in die van den chacal en den vos; dusfchynt 
het uit een vry groot getal getuigeniflen te blyken , dat de chacal en de 
hond ligtelyk té zamen voortbrengen , en men ziet het uit de befchry ving van 
den ifatis, en uit de hiRorie van zyne natuurlyke gebruiken, dat hy in 
figuur en in temperament byna geheel naar den vos gelykt ; dat hy eveneens 
in de koude landen voorkomt, maar dat hy tevens van den chacal den in- 
borR, het aanhoudend geblaf, de fchreeuwende Rem , en het gebruik van 
altyd met troepen te loopen , bezit. 
De herders-hond , welken ik gezegd heb de eerRe Ram van alle de hon- 
den te zyn, is tevens die, waarvan het uitwendige meeR tot de figuur van 
den vos nadert; hy is van dezelfde grootte en zwaarte; hy heeft eveneens 
ftaande ooren, een fpitfen fnuit, een regten en fleependen Raart ; ook na- 
dert hy den vos in de Rem , in het vernuft , en in de fynheid van natuiu'ly- 
ke ingeving; het kan derhalven wel zyn, dat deze hond oorfpronklyk mt 
den vos gefjprooten zy, zo niet in eene regte, ten minRen in eene zydeling- 
fche linie. De hond, welken AarsToxELES canis laconicus noemt, en 
welken hv verzekert voort te komen uit de vermenging van den vos en 
den hond , zou wel dezelfde kunnen zyn als de herders-hond , of ten min- 
Ren meer overeenkomR met dezen dan met eenigen anderen hond kunnen 
hebben; men zoude geneigd zyn te denken, dat deonderfcheidendebynaam 
laconicus, welken Aristoteles niet verklaart, aan dezen hond niet gegee- 
venis, dan, omdat hy in Laconie , eene Provintie van Griekenland, waar- 
van Lacederaon de hoofdRad was, gevonden wierd; maar zo men acht 
geeft op den oorfprong van dien Laconifchen hond, welke de aangehaalde 
Schryver zegt van den vos en den hond voort te komen, zal men voelen dat 
hot ras met tot het land van Laconie alleen bepaald was, en dat het even- 
eens moeR gevonden worden in alle andere landen daar volTen waren , en , 
dit is het dat my doet vermoeden dat het byvoegzel laconicus, of de la- 
conifche door Aristoteles wel in een zedelyken zin gebruikt zou kunnen 
zyn, dat is te zeggen, om de kortheid of het fcherpe geluid van de Rem uit 
te drukken ; hy zal den naam van Laconifchen hond gegeeven hebben aan 
die hond, die van den vos voortkwam, omdat hy niet blafte, gelyk de 
andere honden , en omdat hy eene korte en fchitterende Rem hadt , gelyk 
die van den vos; onze herders-hond nu, is die hond, welken men met recht 
huonifch kan noemen, want hy is van alle honden die, wiens Rem de kort- 
Re is, cn die zig zeldza^mR laat hooren. Daarenboven komen de ken- 
incr- 
