AANWYZINGEN VAN EENIGE DIEREN, ïnz. 41 
« dat men ligtlyk ziet , dat dit het zelfde dier is waarvan Rubruquis gewag 
jj gemaakt heeft in zyne reis naar Tartarye,.. dat ’er cwee foorten by de 
j, Kalmukken zyn, de eerfte f ar luk geheeten, welke dezelfde is als diehy zo 
,5 even befchreven heeft; de tweede chainuk geheeten, die van de andere in 
„ de grootte van den kopen de hoornen verlchilt , gelykook hierin, dat zyn 
„ ftaart aan deszelfs begin naar dien van een paard gelykt, en vervolgens 
», op de eigen wyze als dic van cene koe eindigt; maar dat beiden van 
„ dezelfde geaartheid zyn.” 
Daar is in deze befchryving flechts een enkelt karakter , ’t welk zoude 
kunnen aanduiden dat deze kalmukfche koeijen van een byzondere foort 
zyn , te weeten het knorren in plaats van het bulken : want in al het overi- 
ge gelyken deze koeijen zo zeer naar de bifons, dat ik niet twyfel of ze zyn 
van dezelfde foort of liever__van het zelfde ras. Daarenboven fchoon de 
Schry ver zegt , dat deze koeijen niet bulken, maar dat zy knorren, erkent 
Wnnriot'L’ ?^er zelden knorren; en dit knorren was railTcliien eene 
Dy onaere aandoening van het dier , ’t welke hy gezien heeft ; want Ru- 
BRüQTJIs en de andere Schryvers welken hy aanhaalt, fpreeken niet van het 
geknor: milTchien hebben de bifons, getergd wordende , ook een geknor 
van toorn : onze ftieren zelve , inzonderheid in den bronstyd , hebben eene 
zwaare afgebroken flem die meer naar een geknor dan naar een gebulk ge- 
lykt Ik houde my derhalven verzekerd, dat deze knorrende koei (vacca 
gruniens) van den Ilr. Gmelin niet anders is dan een bifon, en uit eene 
byzondere foort van koe. 
. III. De Tol AI. 
Dit dier dat zeer gemeen is in die landen, die aan het meir Baikal , in 
lartarye grenzen, is wat grooter daneenkonyn, waarnaarhetvry veel gelykt 
in maakzel des lichaams, in hair, in beweegingen, in hoedanigheid, reuk, 
kleur van hair, cn ook in het gebruik van even eens in de aarde te graaven 
om zig eene verblyfplaats te maaken; het verfdiilt ’cr niet van dan in 
den Haart , die zeer veel langer is dan die van het konyn. Het inwendig 
maakzel van den tolai is insgelyks hetzelfde (n)> en het komt my derhal- 
ven waarfchynelyk voor, dat hy, daarvan niet dan in de lengte van den 
ftaart verfchillende, piet eene wezendJyk verfchillende foort, maaralleenlvlc 
eene verfcheidendheid in de foort van het konyn is. Rubruquis van cle 
dieren van Tartarye fpreekende, zegt; „ daar zyn connils met een langen 
,, Haart, met zwart en wit hair aan het einde. . . . daar zyn geene herten , 
„ geene haazen , eene menigte gazelles , enz. ” Deze p'aats fchynt te ken- 
Ciintculus infigniter caudatm, celoris leporini,,, circa internos partes hac ohjer- 
vavi, Cacum colo paulo anguftim erat fed longius, utpote oSo poUicum longitudinem aquans} 
prope H ei infettionem catru lefcens ^ digiti medü capax , fenfimqtie decrefccr.s, in extremi^ 
tate vix calamun fcriptorittm latitudine capit, colore ibidem albente goudens, Oefopha- 
CKs in lepere ventriculum medium fubit. J mongolis tolai dicitur, idemque nomcr, 
ufitatmn eft. G.meun. Nov. Comm. ad Petrop, Tom. Tab, 
%€l. 
F 
