de natuurlyke historie 
58 
been , ter plaatfe van de hoeken van den mond genomen , hadt byna een 
half duim meer lengte by den muilezel dan by het fchaap. De kop van den 
imiilezel was niet met wol bedekt, maar met lang en gevuld hair bezet: de 
ftaart was twee duim korter dan die van het fchaap. 
In ’t begin van ’t jaar 1752 , kreeg ik van de koppeling van den bok met 
de fchaapen agt andere muilezels, waarvan zes mannetjes entweewyfjes 
waren. Daar ftierven ’er twee van vóór dat men hen kon onderzoeken , 
maar zy fcheenen te gelyken naar die welke in ’t leeven bleeven , en welken 
wy met weinige woorden befchryven zullen. Daar waren ’er twee, een 
mannetje en een wyfje, die vier tepels hadden, aan wee r*y de twee, gelyk 
de bokken en de geiten. In ’c algemeen was het hair dezer muilezels lang 
onder den buik, en inzonderheid onder de manlyke roede, gelyk by de 
bokken ; ook hadden zy lang hair op de voeten , byzonderlyk op de agter- 
fl:e ; by de meefleii was ook het neusbeen minder geboogd , of hadt kleiner 
kromming dan by de lammeren doorgaands plaats heeft; de hoornen der 
voeten waren meer open, dat is te zeggen, de vork breeder, en de ftaart 
korter dan by de lammeren (ƒ). 
Ik heb in liet Vde Deel van dit Werk, onder het artikel van den hond, 
bladz. 122 en 123, de poogingen verhaald, welken ik gedaan heb om een 
hond met cene wolvin te doen koppelen : men kan daar zien , hoe veele 
voorzorgen ik geoordeeld heb te moeten neemen om die koppeling te doen 
gelukken. De hond en de wolvin waren beiden flegts drie maanden oud, 
toen ik hen by malkander bragt , en in eene vry groote ruimte beperkte , 
zonder hen vaft te leggen of op eenigerhande wyze te dwingen. Geduu- 
rende het eerfte jaar leefden deze dieren in vrede, en fcheenen malkander 
te beminnen. In het tweede begonnen zy den anderen het voedzel te be- 
twiften , fchoon er meer was dan zy noodig hadden ; de twift begon altyd 
van de zyde der wolvin. Na het tweede jaar wierden de gevegten menig- 
vuldiger ; geduiirende al dien tyd gaf de wolvin geen teken van ritfigheid , 
en ’t was niet dan op het einde van het derde jaar dat men bemerkte dat 
zy dezelfde verfchynzelen vertoonde als de loopfche teeven ; maar wel ver- 
re dat deze ftaat hen nader by malkander gebragt zoude hebben , wierden 
zy woefter, en de hond, in plaats van de wolvin te dekken , ein- 
digde het ftuk met haar te dooden. Uit deze proefneemingen heb ik ge- 
oordeeld te mogen befluiten, (^blz. 123), dat de wolf niet geheel van dezelf- 
de natuur is als de hond, dat de foorten te verre van malkanderen afgefchei- 
den zyn om haar gemaklyk te vereenigen, ten minften in deze klimaaten , 
cn ik druk my, op blz. 124, in de volgende bewoording uit. „ Ik beweer 
,, ondertuflehen niet op eene volftrekte en befliffende wyze, dat de vos en 
„ de wolf nooit, op geen tyd, in geen klimaat, vermenging met de hon- 
„ den gehad hebben; de Ouden verzekeren dit al te ftellig, om daarom- 
„ trent, niettegenftaande de bewyzen welken ik heb bygebragt, cenige 
(ƒ) Noot door den Hr. Daubenton medegedeeld. 
