VAN HET PAARD. 
77 
BTFOEGZEL TOT HET JRTTKEL FAN HET PAARD. 
W v hebben in het IV«ie Deel gemeld, op welk eene wyze men de 
paarden in Arabie behandelt, en welk eene byzondere zorg men 
voor hunne opvoeding draagt, aangewezen. Du droog en heet land, dat 
bpf eerfte vaderland, en het gewigtigfle klimaat voor de foorc van du 
fchoon dier fchynt te zyn, vergunt of vordert eene menigte gebruiken , 
welken men in andere landen niet met denzelfden goeden uitflag zou kun- 
nen volgen. Het zou in Frankryk en in de noordelyke klimaaten niet mo- 
gelvk zvn de paarden op die wyze op te voeden en te onderhouden, als men 
in de heete landen doet; maar de lieden die in deze nuttige dieren belang 
hebben of belang ftellen, zullen wel in hun fchik zyn te weeten hoe men 
dezelve in Arabie behandele, en hoe zy zig zelve gedraagen , en zig zelve 
weeten te bellieren, wenneet zy zig onafJiankelelyk van den menfch be- 
nÏÏI de verfchillende landen, en naar de verfchUlende gebruilcen, waar- 
toe men de paarden fchikt, voedt men hen op eene verfchillende wjze. 
Die van Arabifch ras , waarvan men in Arabie en in Barbarye tot 
ffebruik wil maaken , eeten flegts zelden gras of koorn ; men voedt hen^ge- 
meenlvk niet dan met dadels , en met kameel-melk, het welk men hun s a- 
vonds^ en ’s morgens geeft; deze voedzels, die hen eer mager dan vet maa- 
ken, geeven hun echter eene byzondere flerkte, cn maaken hen zeer g * 
zwind in ’t loopen; zy zuigen zelfs de wyfjes-kanieelen, ^^ilken zy vdgen^^ 
hoe groot weezen mogen {a ) ; en het is met dan op den oud 
zea of zeven jaaren, dat men " ‘ren te beftygem ^ 
In Perfie houdt men de paarden m t veld u , ’ j 
dap • men dekt hen echter wél tegen de ongemakken van net weder , n 
zofdeS dea winters; men gebraikt daar toe niet flegts een linnen kleed, 
STar men legt daar een ander over, dat van hair geweeven en zeer dik is, 
het houdt hen warm, en beveiligt hen voor koude en regen. Men maakt 
eene eroote en ruime plaats gereed, naar het getal der paarden geëvenre- 
diad oD een drooeen en effen grond, welken men veegt , en zeer zmiyK 
fenoon maakt; men zet hen daar naaft malkanderen , en bindt hen ^ 
touw, dat lang genoeg is om hen allen te bevatten ; du touw is ftyfg- 
fpannen, en vaftgemaakc aan twee yzeren pennen, in de aai^e ingeflag|. » 
men laat echter het hallier, daar zy aan het touw mede vaflgeniaakt y » 
S> veel bot als noodig is, om hun de vryheid te geeven van ^igj^un 
gemak te kunnen bewegen; maar om hen te 
doen, maakt men hunne twee agierile voeten vaft aan een vry la 5, 
00 f^oyage dc Marmol. Tom, I. pag. 50. 
K 3 
