93 
VAN, DE GEITEN, enz. 
Oranje bragt, alwaar een van de twee welhaafl: ftierf in den winter van 1764. Vol- 
gens de berichten welken wy gekregen hebben , draagen de wyfjes vaq deze fooi t 
geene hoornen: deze dieren zyn van eene.zeer vreesachtige geaartheid ; het ge- 
raas, en vooral de donder, vervaart hen fterk; wanneer zy verrart worden tooueo 
zy hunnen fchrik met fchielyk en fterk door de neus te blaazen. 
Dat, 't welk nog in de gemelde dierengaarde leeft, (in ’t jaar 1760) was eerft 
wild, maar mettertyd vry tam geworden; hy hoort, wanneer men hem by zyn 
naam tetje roept; en hem zagtelyk naderende met een ftuk fuiker, laat hy zig den 
kop en den hals gaarne wryven. Hy is zinnelyk, in zo verre dat hy nooit de min- 
jie vuiligheid op zyn geheele lichaam duldt , zig ten dien einde dikwils met een zy- 
ner agterfte voeten krabbende, en dit is de reden, dat men hem hier den naam van 
tetje gegeeveo heeft, afgeleid van tetiig, dat is te zeggen, ongemeen net en zin- 
nelyk, zo men hem evenwel wat lang op het lichaam wryft, krygt men aan den 
vinger een wit ftof, gelyk aan dat der paarden, die geroft worden. 
Dit dier is ongemeen vaardig , en terwyl hy in ruft is houdt hy dikwils een zy- 
ner voorfte voeten opgeheven en gekromd , het geen hem een zeer bevallig voor- 
komen geeft. Men voedt hem met roggenbrood en met gecle wortelen ; hy eet 
ook gaarne aardappelen; hy is herkaauwende, en hy maakt zyne grove uitwerpze- 
len met kleine keutels, welker omtrek echter zeer groot is ten aanzien van zyne 
geftalte. 
Do6lor Herman Grimm heeft gezegd, dat het geelachtig, vet, en lymig 
/ vocht, dat uit de holligheden of diepingen, welken dit dier onder de 00- 
gen heeft , uitfypelt , eene reuk heeft , welke in dien van het bevergeil en 
den muskus deelt. De Hr. Vosmaer zegt, dat hy in het leevende onder- 
werp, ’t welk hy befchryft, niet de minfle lucht van deze lymige ftoffe heeft 
kunnen ontdekken, en hy merkt met reden aan, dat de afbeelding door 
Do6tor Grimm van dit dier gegeeven, in allen opzichte gebrekkig is, ver- 
toonende op het voorfte van het hoofd een bos hair , die ’cr niet is , en 
geevende hoornen aan zyn onderwerp, ’t welk dezelve niet hadt, dewyl 
het een wyfje was, terwyl ons dier, zegt die Heer, dat een mannetje is, 
dezelve vry groot heeft naar evenredigheid van zyne geftalte; en in plaats 
van dien hoogen en regten bos hair, heeft hy allecnlyk een kleine bouquet 
of een lok, die in een punt uitloopt, en zig een weinig verheft; hy is ten- 
naaftenby zo groot als een jong geitje van twee maanden , fchoon waar- 
fchynelyk reeds drie of vier jaaren oud. Ik meen deze waameeming te mo- 
gen maaken , om dat hy al vóór den winter van 17Ó4 gezonden was , en de 
Hr. VoSMAER zyne befchryving in 17Ó7 heeft uitgegeeven. 
Hy heeft fyne beenen , zeer wel gefchikt naar zyn lichaam ; zyn hoofd is fraai , 
en gelykt vry wel naar dat van een rheebok ; het oog is levendig en vol vuur ; de 
neus kort en zonder hair, maar altyd vochtig; de neusgaten hebben de gedaante 
van eene verlengde halve maan; de randen van den fnuit zyn zwart; de bovenlip, 
zonder gefpleten te zyn , fchynt in twee kwabben verdeeld ; de kin heeft weinig 
hair, maar hooger is ’er aan weêrskanten eene foort van kleinen knevel, en onder 
de keel een vrat , met hair bezet, (het welk dit dier nog nader brengt aan de foort 
der geiten , waarvan de meeften onder den hals insgelyks dergelyke vratten hebben, 
die met hair bezet zyn.) 
De tong is meer rond of langwerpig, dan fpits. — De hoornen zyn zwart, 
fyn gegroefd van boven naar beneden, en omtrent drie duimen lang; zy zyn 
M 3 
