96 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
die welke op de XXXJle PI. van het V<ie Deel vertoond wordt om ’er pp 
ne korte befchryvmg van te geeven. Hy was met veel langer hair Ldekt 
dat byna de aarde raakte: in den eerften opflag geleek hy naar een van die 
fchoothonden, die ruighamg zyn, maar wat grooter ; ook waren zyne oo- 
ren regt, en tevens veel grooter ; hy was geheel wit, en hadt twintig en 
een half dmm lengte, van het einde van de neus tot aan het uiterlle des 
hchaams; elf duimen negen lynen hoogte, aan de agterUe beenen gemee- 
ten , elf dmm en drie lynen aan de voorfte; het oog van een kaftanje- 
brmne kleur; het einde van de neus zwartachtig, gelyk ook de omtrek 
der neusgaten en de rand van de opening van den bek. De ooren, wel- 
ken hy altyd recht draagt, zyn zeer voorzien van hair, van eenegeêlach- 
tig witte kleur van binnen , en vaal aan den rand en aan de einden De 
lange hairen, daar de kop mede bezet is, bedekken voor een gedeelte de 
oogen en vallen tot op de neus. De vingers en de nagels der voeten zyn 
msgelyks verborgen door het lang hair der beenen, dat van dezelfde lengte 
is als dat van het lichaam. De ftaart, die zig kromt gelyk die van den 
wolf-hond , IS insgelyks bedekt met lange hangende hairen , die in ’t alge- 
meen zeven of agt duimen haaien kunnen. Het is de fterkft gekleede en 
beft gedekte van alle honden. ° 
Andere honden, in 1759 naar Parys gebragt, door de Ruffen, die daar- 
aan den naam van Siberifche honden gaven , waren van een zeer verfchil- 
lend ras van het voorgaande. Het mannetje en wyfje waren vin 2 ne 
gelyke grootte, en zy evenaarten omtrent haazen van middcibaare geftal 
te; de neus was puntig, de ooren half recht, in ’t midden wat gevou- 
wen; zy waren met lang en dun gelyk de haazen, maar rond en gevu?d 
onder den buik; hunne ftaart hadt omtrent agt of negen duimen lengtf, wïï 
viy dik, en aan het einde ftomp; zy hadden eene zwarte kleur, zonder 
witte hairen , alleenlyk hadt het wyfje een graauwe lok op ’t midden van 
den kop , en het mannetje een kwaft hair van dezelfde kleur aan ’t einde 
van den ftaart: zy waren zo vriendclyk en lieR-oozende dat het verveelde 
en tevens zo gulzig of liever vraatig, dat ’er geen verzadigeraaTi was I 
zy fnufielden dus onophoudelyk rond om hunnen honger te Rillen en 
I^dln h™ne beenen waren niet te dik noch 
te dun, maar de pooten waren breed , plat, en wy^d uitftaande • plnHeK-l- 
hunne vingers waren vereenigd door een klein vlSs; hunne Rem was zelr 
geene neiging om te byten, en liefkoosden ydereen on- 
verfchilhg, maar haare vlugheid was buitengemeen (a). Volgens dir h. 
richt fchynt het, dat die gewaande honden van Siberie eer van het ra^ 7 
honden genaamd heb, waarvan de afbeeldX 
op de XXXIJle Plaat in het Vde Deel gegeeven is; welke plaat verfchef 
den dergelyke karakters vertoont als die welke in de tegenwoordige 
ving zyn opgegeeven. ° uucnry- 
Ik 
(«) Brkf van efen Hr. Paswiot, lid van de Akadeinie van Dyon, aan den Hr de Buf 
fon, in dato 2 maart 1775, ■' ’ ‘ ne olf. 
