104 DE NATUURLYKE HISTORIE 
zonder grondhoornen. Alle de jiagers, die, na het vellen van dit hert, hier by- 
kwamen , Honden zeer verwonderd over dit verfchynzel ; maar zy waren het nog 
meer, toen men het de zaadballen wilde wegneemen; men vondt ’er geene in den 
balzak, maar na het lichaam geopend te hebben, vondt men twee kleine balletjes, 
zo groot als hazelnooten, en wy zagen duidelyk, dat dit hert thans geen bronstyd 
hadt gehad, gelyk de andere herten, en wy Helden vaH, dat het nooit in dat geval 
was geweeH. Men weet, dat in de maanden juny, july, en auguftus, de herten 
zwaar met vet belaaden zyn , en dat zy in fepcember dat vet zodanig verliezen , dat 
hun niet dan vel en been overblyft ; dit hert echter hadt al zyn vet behouden , ter 
oorzaake dat het niet in Haat was om driftig te worden of te bronfen : dit hert hadt 
nog een ander gebrek , ’t welk wy waarnamen toen wy ’er de voeten affneden ; 
daar ontbrak hem naamlyk in den regtervoet het binnenHe been van den voet , en 
dit been, dat in den linkervoet gevonden wierdt, was een half daim lang, fpitfch, 
en zo dik als een tandeflooker. 
Het is bekend, dat een hert, ’t welk men de zaadballen ontneemt in den tyd als 
het zyne hoorns niet heeft, dezelve ook niet krygt ; men weet, insgelyks, dat 
een hert, ’t welk men fnydt, terwyl zyne hoorns volkomen zyn, dezelve altydbe. 
houdt. Nu fchynt het, dat de zeer kleine teeldeelen van het dier, waarvan ik 
hier fpreek, genoeg zyn geweeH om hetzelve van hoornen te doen verwilTelen, 
maar dat de Natuur alcyd traag geweeH is in haare werken voor de formeering van 
dit dier, want wy hebben geen 1'poor of blyk ontdekt, dat zy door eenige toeval- 
len in haare verrichtingen of poogiogen is te loor gcHeld; zo dat men met recht 
kan zeggen , dat deze vertraaging niet komt dan van het weinige der teeldeelen van 
dit dier, welke evenwel genoeg waren om het afvallen en weder aangroeijen der 
hoornen voort te brengen, naardien de knobbels ons aanweezen, dat het zyne eer- 
Ite, zyne tweede, zyne derde, enz. hoornen gehad hadt. 
Deze waarneeming van den Hr. Marquis d’Amezaga fchynt nog beter 
dan- alle de waarneemingen welken men te vooren gemaakt hadt, te bevvy- 
Z211, dat het afvallen en vernieuwen van de hoornen der herten geheel 
afhangt van de tegenwoordigheid der zaadballen , en gedeeltelyk van der- 
zelver meer of min volkomen ftaat; want, om dat hier de zaadballen on- 
volmaakt en veel te klein waren , hadden de hoornen , te dezer oorzaake , 
langer tyd noodig om aan te groeijen , en vielen ook laater af dan in andere 
herten. 
Wy hebben in ’t XI Deel, hladz. 243, eene vry duidelyke aanwyzing ge- 
geeven wegens een byzonder ras van hert, onder den naam van het zwarte 
hert, of het hert van Ardennes , bekend; maar wy wiHen toen niet dat dit 
ras verfcheidenheden hadt. Wylen de Hr. Colinson heeft my gefchree- 
ven , dat de Koning van Engeland , Jacobus I, verfcheiden zwarte, of ten 
minften zeer bruine herten, hadt doen komen uit verfcheiden landen, maar 
vooral uit Holftein , Denemarken , en Noorwegen , en hy merkt in zynen 
brief aan, dat deze herten verfchillende zyn van die welken ik in myn werk 
befchreeven heb. 
Zy hebben, zegt hy, breede en platte hoornflammen , gelyk de damherten, het 
welk in die der Ardennes geene plaats heeft. Hy voegt ’er by, dat Koning Jaco* 
BUS verfcheidene dezer herten in twee boGchen,djgt byLondon,hadt doen zetten, 
en dat hy eenige naar Schotland hadt gezonden, vanwaar zy zig naar verfcheiden 
porden verfpreid hebben. Des winters fchynen zy zwart, en hun hair Haat dan 
over- 
