I2Ö DE NATUURLYKE HISTORIE 
den zy zig met wezeltjes, met harmelynen, eeKhoornen, en vooral u 
maar m den tyd der vruchten eeten zy beziën en vruchten, cn wel lif»Pn- 
van den forbenboom; des winters verraOchen zy de vogelen en korLin^rf.'^® 
het fneeuwt, neemen zy de wyk in hunne gaten , daar zy dan fomtyds 
m blyven. Zy koppelen in de maand january; hunne bronstyd duurt een 
dilwils bloedige gevechten tuGchen de mannetjes. Na drbonoeHn» 
maai-r° Omtrent veertien dagenlang; zy werpen tegan heceitfda van 
nf joncen voï;./w=tó zy vir of ze' wS 
Men maakt daar geen jagt op dan in den winter, en de jaagers «aan op deze ia^t 
tezamen, ten getale van veertig; zy trekken daar met kanoö naw toe enneem°n 
maanden mede: zy hebben een hoofd die * ter nlaatfe 
t gehoorzaamen. Men werkïïffneruT^eg 
op QG pIsdtrGt) ciflsr imh ftnkfeen wil zetten i vder iaat^er ypr Vt- fw^nrïrr /^-^o ^ 
verkieft eene kleine ruimte by bootnen; men omringt dezdve 
te met gepunte paaien; men bedekt dezelve met klline plankjes opdS’er defneeïw 
” men laat daar een zeer fmallen iegang aan , boven welken een balk is 
geplaatft, die met dan door een iigt ftuk hout wordt opgehouden; en zodra het za 
beldier daar aanraakt om een ftuk vleefch of vifch , dat men daar voor iSaas aan 
g 'hangen heeft, te krygen, valt de wip neder, en doodt het dier Men brengt 
alten die men bekomt by den algemeenen ,,:Lu ‘ . * wengt 
gaten van booraen, uit vreeze, dat duTunzuzen dezelve la 
ve niet mee geweld komen wechaaien* Zo tle* 7 ah#>Mi > de^el» 
laaten vangen, neemt men zyne toevlugt 4t nettenï^W^eK 
van één dezer dieren gevonden heeft, volgt hv het tot aan «/P 
pligt het daar uit te komen, door middel van den rook, welken hy veroorzaakt 
door vuur te ontGeken; hv fpanc zyn net rondom de nlaats daar 
dertien toifes, of zesvoetige roeden, lang. en vier of wF ^ * 
het zabeldier uit zyn hol gaat, mift het zelden van gevangen te wo?den’ S“zo 
dra het verward is in het net, dwden de honden het zelveT Indien mShSi^o de 
i.d“ ta C'JSa «i C?r’ 
c«) Hift. Génér. des Fo:jages. Tm. XIX. pag. 144. ö-f. 
