VAN DE WEZEL, enz. 127 
ETFOEGZEL TOT DE ARTIKELS FAN DE WEZEL 
EN DE HERME LIN. FU Deel, bladz. 139 en 148. DE 
SURIKATE, DE MANGOUSTE, en DE FAN- 
SIRE. XIII Deel, bladz. 61, 112, en 122. 
DE H E R M E L Y N. 
I k moet met lof en erkentenis een brief aanhaaien , die my gefchreven is 
. door Mevrouw de Gravin de Noyan , gedateerd uit het kafteel Mance- 
liei-e in Bretagne, 20 july 1771. 
Gy zyt al te billyk, myn Heer, om geene vergoeding van eer te doen aan hun, 
welken gy beledigd hebt ; gy hebt een grooten hoon aan het gdlacht der hennely- 
nen gedaan , met dit dier op te geeven als zig niet tam laatencle maaken ; ik heb ’er 
federt een maand een welke men in myn tuin gevangen heeft, dis, erkcntelyk voor 
de zorgen, die ik voor haar draag, my komt liefltoozen, likken, en met my fpee- 
len, zo als een jong hondje doen zoude. Zy is tennaaftenby van geftalte van een we- 
zeltje, roodachcig op den rugj de buik co de pootjes zyn wit, vyf fchoone nagels 
aan zyne aartige kleine voetjes; de mond is wel gefpleeten , en de tanden zo fcherp 
als naaldet) ; de omtrek der ooren is wit; de baard lang, wit en zwart ; en het ein- 
de van den Üaart fchoon zwart. De levendigheid van dit dier overtreft die van den 
eekhoorn. Het geniet zyne vryhcid tot aan den tyd dat wy naar bed gaan, fpeelt, 
neemt onze brei- of naai -zakken, en andere dingen die het bekomen kan, weg. 
Ik erken dat ik my raiflchien niet genoeg heb bezig gehouden met de 
opvoeding van de wezels en de hermelynen , welken ik heb Jaaten onder- 
houden ; want allen zyn zy my even wild -v-oorgckomen ; ik twyfel echter 
niet aan ’t geen Mevrouw i>e Notcan my bericht, en des te minder om dat 
ik nog een tweede voorbeeld heb dat het eerlle beveftigr. ^ 
De Hr. Giely de Mornas, in het Graaffchap Venaiffin, fchryft my 
in de volgende bewoordingen. 
Zeker perfoon een nelt van jonge wezels gevonden hebbende, befloot daar één 
van op te brengen , en de goede uuflag beantwoordde fpoedig aan zyne zorgen Die 
diertje verbondt zig aan bein, en hy vermaakte zig om het zelve zo verre te oefe- 
nen, .dat hy ’er in het openbaar mede derft wandelen, en dat hetzelve hem meer 
dan zes honderd paften volgde, en hem, in alle de bogten en wendingen, welken 
hy door do ssofchouwers hccQ rnuskccj njcc verliet* jHy het diertje vervolgens 
aan myne vrouw. De manier om hen tam te maaken , is hen veel te behandelen , en 
de hand zachdyk over den rug te ftryken, maar tevens ook hen te bekyven, en 
zelfs hen te kloppen, zo zy iiy en. Zy is, gclyk de gewoone wezel en de herme- 
lyn , van boven rooi en van onderen wit. De pluim van den ftaart is van bruin 
hair, dat naar ’t zwarte trekt. Zy is maar vyf weeken oud, en jk-weet niet of 
dit hair van het einuc van den ftaart niet geheel zwart zal worden. De orotrek der 
ooren is niet w;t, gelyk by de hermelyn, maar zy heeft , even als deze, het einde 
van de voorpooten wit; die der agteritezynros, zelfs van onderen. Zy het ft een klei- 
ne witte vlak op de reus, en twee kleine rofle langwerpige vlakken, op zig zel- 
ven in het wit liaande, onder de oogen, volgens de lengte van den bek, Zy waas- 
