VAN DE M A R M O T T E N, ENZ. 153 
Dit dier, zegt de Hr. Vosmaer, is aan de Kaap de Goede-hoop bekend onder 
den naam van rots-das , waarfchynelyk om dat hy' zyn verblyf houdt tuffchen de 
rotfen en in den grond, gelyk de das, waarnaar hy echter nietgelykt; meer gelykt 
hy naar de marmot , en verfchiit daar echter ook van. Het is echter Kolbe, die 
de eerfte van dit dier gefproken heeft, en daarvan gezegd, dat het meer naar een 
marmot dan naar een das gelykt. 
Wy zullen dan de benaaming van marmot van de Kaap aanneemen , en 
vvy zullen die verkiezen boven cavia van de Kaap, of capenfis, om dat het 
dier, dat hier in aanmerking komt, ZLCr verfchillende is van de cavia of 
cabiai; vooreerft, in het klimaat, dcwyl de cavia of cabiai, in Zuidelyk* 
Amerika t’huis hoort , terwyl dit dier niet dan in Afrika gevonden wordt : 
2 om dat de naam van cavia een Brafiliaanfch woord is, oat niet in Afrika 
moet overgebragt worden , dewyl het aan den waaren cabiai alleen behoort , 
of aan den cavia-cobaja , dat het Indiaanfch varken is: 3 eindelyk, om 
dat de cabiai een dier is dat zig aan de oevers der wateren onthoudt; dat 
vliezen heeft tuflchen de vingers der voeten, terwyl de marmot van de 
Kaap niet dan de rotfen , en de droogfte gronden , welken zy met haare 
nagelen kan opkrabben , bewoont. Zie de afbeelding en de befchryving hier 
agter. 
Het ecrfte dier van deze foort, zegt de Hr. Vosmakr, dat in Europa verfchee- 
nen is, was gezonden aan den Prins van Oranje, door den Hr. Tülbagh, en men 
bewaart het vel in het kabinet van dien Prins; de kleur van dit eerfte dier ver- 
fchilt veel van dien van een ander, dat federt is overgezonden ; ook was hy zeer 
jong en zeer klein; die welken ik ga befchryven was een mannetje, en hy is my 
gezonden door den Hr. Bercmeyer van Amherdam. De levenswyze van die dier, 
volgens de berichten die my deswegeu gegeeven zyn, is zeer drof“>%i üaapen 
dikwils over dag; hunne beweeging is langzaam, en gpO-hicat niet dan met rukken 
of fprongen , maar milTchien is dezelve ''unnen natuurltaac zo levendig als die 
der konynen; zy laaten dik””^® Kort, maar Icherp en doordringend gelchreeuw 
hooren. 
Ik merk in het voorbygaan aan dat dit kenmerk het dier al weder 
tot de marmot doet naderen, want men weet dat onze Alpifche-mar- 
motten dikwils een zeer fcherp geblaas doen hooren. 
Men voedde in Holland deze Kaapfche marmot, vervolgt de Hr. Vosmaer 
met brood, en met verfcheiden moesvruchten; het is zeer waarfchynelyk dat de* 
ze dieren niet lang draagen , dat zy dikwils en in grooten getale werpen Het 
maakzel van hunnen voet fchynt ook aan te wyzen dat zy gefchikt zyn om' in den 
grond te graaven. Dit dier, te Amaerdam geftorven zynde, gaf ik het aan den 
Hr. Pallas om te ontleeden. 
Het gelykt in geftalte vry wat naar een gemeen konyn , maar het is dikker en 
meer gevuld. De buik inzonderheid is zeer dik; de oogen zyn fchoon, en mid- 
delmaatig groot; de oogleden hebben van boven en van onderen eenige kleine 
zw^te hairen, boven welken men vyf of zes ziet, ook zwart , maar lang, die ten 
uit den voorften hoek van het oogHd uitkomen , en agterwaards naar het 
nooid te rug buigen; dergelyke knevelhairen heeft hy ook op de bovenlip, naar ’t 
midden van den bek. J e 
nn zonder hair, zwart, en als verdeeld door eene fyne fnede, die tot 
P P nederdaalt» de neusgaten fchynen als een gebroken koord op den bek.;> 
R 3 
