VAN DEN SOULIK, enz. 
137 
Dit dier doet geen ander goed dan dat van de muizen te verdelgen, 
maar het doet veel meer kwaads dan deze (i). 
Wy hadden wel gewenfcht dat de Hr. Sulzer naauwkeurig hadt opge- 
geeven, op welken graad van koudeofvangebrek van lucht, deze dieren in 
hunnen ftaat van verdooving vallen , want wy herhaalen hier ftellig het 
geen wy gezegd hebben in het XllWe Deel, bladz. 92, dat in eene kamer 
zonder vuur , waarin het fterk genoeg vroor om het water te doen verlly- 
ven, een hamfter, die in eene kooi was, in getne verdooving viel, ge- 
duurende den winter van 1763. Men ziet de volle verzekering van dit 
faStum in de byvoegzels welke de Hr. Allamand by dit artikel in de Hoh 
iandfche en Franfche uitgaven geplaatll: heeft, welken ik kortlings heb ont- 
vangen. 
In het XlIIde Deel van onze Franfche- en Nederduitfche- uitgaven , vindt men 
de hiftorie en de proeven, welke de Hr , Sulzer met den hamfter gemaakt heeft. 
DE SOULIK. 
Wy geeven hier op PI, XXiy de afbeelding van dit dier, die ons 
tot heden toe ontbrak. De Hr- Prins van Gallitzin heeft de goedheid ge- 
had, op verzoek van den Hr. de Buffon agt fouliks te verzoeken, en 
alle noodige orders te ftellen om dezelve leevende inFrankryk te doen over- 
komen ; hy vervoegde zig ten dien einde aan den Generaal Betzki, die 
dezelve zondt aan den Marquis de Beausset , toen Afgezant van Frankryk 
aan ’t Hof van Petersburg. Deze agt diertjes kwamen leevende te Peters- 
burg, na eene lange reis uit Siberie, maar zy kwamen allen om in den over- 
togt van Petersburg naar Frankryk, fchoon men de groodle oplettendheid 
hadt zo wel in hen wél te voeden, dis met hen wél te bezorgen van ’c 
geen’ men verder ter hunner bewaaringe dienflig oordeelde. Men hadt uit 
Siberie belaft de voorzorg te gebruiken van hun niet te geeven dan koorn 
en hennip-zaad, en hun de openlucht, zo veel mogelyk, te laaten genie- 
ten; alleenlyk voorkomende dat zy in hunne kooijen niet door zwaare re- 
gens overftroomd wierden; hun in dezelfde kooi een vry dikken bodem 
van zand te geeven , dat genoegzaam zaraenhangende ware om niet uit te 
wyken, om dat zy in hunnen natuurftaat hunne gaten in ligte aarde of 
zandgronden maaken. ’ 
Deze dieren onthouden zig gewoonlyk in de vvoeftynen, maaken zig ho- 
len op de hellingen der bergen, mits dat de grond van de aarde zwart zy. 
Hunne holen zyn niet even diep; zy zyn van zeven of agt voeten lengte; 
nooit regt, maar flingerende ; hebbende twee, drie, vier, en vyf uitgan- 
gen; de afftand dier verblyfplaatzen is ook verfchillende, hebbende van 
twee tot zeven voeten lengte tot fcheiding. Zy maaken in deze holen ver- 
fcheiden plaatfen, alwaar zy in den zomer hunnen winter- voorraad opleg- 
gen. In de bebouwde landen verzamelen zy in den tyd van den oogfl; de 
koorn- airen, gelyk ook erweten, vlas- en hennip-zaad, welk alles zy af- 
(i) Obferv. fur Ie rat de blé , par Mr. Sulzer. Gazet te de Litt. 13 Sept. 1774. 
XV Deel. . S . 
